Adhyaya 82

Verse 1

सूत उवाच । तद्दृष्ट्वा पुंडरीकाक्षो गरुडस्य विचेष्टितम् । विस्मितश्चिंतयामास किमिदं सांप्रतं स्थितम्

ਸੂਤ ਜੀ ਬੋਲੇ: ਗਰੁੜ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚੇਸਟਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸਮਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚਾਰਣ ਲੱਗੇ—“ਇਹ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹਾਲ ਉਪਜਿਆ ਹੈ?”

Verse 2

अपि वज्रप्रहारेण यस्य रोमापि न च्युतम् । तौ पक्षौ सहसा चास्य कथं निपतितौ भुवि

“ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਜ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਰੋਮ ਤੱਕ ਨਾ ਝੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਅਚਾਨਕ ਕਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ?”

Verse 3

नूनमेतेन या स्त्रीणां कृता निंदा महात्मना । दूषितं ब्रह्मचर्यं यच्छांडिलीं समवेक्ष्य च

“ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਇਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਡਿਲੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਹੈ।”

Verse 4

अनया पातितौ पक्षौ तपःशक्तिप्रभावतः । नान्यस्य विद्यते शक्तिरीदृशी भुवनत्रये

“ਇਸ ਦੇ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਡਿਗਾਇਆ ਹੈ। ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਐਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ।”

Verse 5

ततः प्रसादयामास शांडिलीं गरुडध्वजः । तदर्थं विनयोपेतः स्मितं कृत्वा द्विजोत्तमाः

ਤਦੋਂ ਗਰੁੜ-ਧ੍ਵਜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਡਿਲੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਹਾਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਦ੍ਵਿਜੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

Verse 6

श्रीभगवानुवाच । सामान्यवचनं प्रोक्तं सर्वस्त्रीणामनेन हि । तत्किमर्थं महाभागे त्वया चैवेदृशः कृतः

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਸਭ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਬਚਨ ਹੀ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰਤੱਬ ਕਿਉਂ ਕਰ ਬੈਠੀ?”

Verse 7

शांडिल्युवाच । मम वक्त्रं समालोक्य स्मितं चक्रे जनार्दन । स्त्रीनिंदा विहितानेन स्वमत्यापि जगद्गुरो

ਸ਼ਾਂਡਿਲ੍ਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮੁਖ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਪਰ ਹੇ ਜਗਦਗੁਰੂ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।”

Verse 8

एतस्मात्कारणादस्य निग्रहोऽयं मया कृतः । मनसा न च वाक्येन न च केशव कर्मणा

“ਇਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਿਗ੍ਰਹ ਲਾਇਆ ਹੈ; ਪਰ ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਨਾ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿੱਜੀ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ।”

Verse 9

श्रीभगवानुवाच । तथापि कुरु चास्य त्वं प्रसादं गतकल्मषे । मम वाक्यानुरोधेन यदिमां मन्यसे शुभे

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਮੰਨਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਕਰ।”

Verse 10

शांडिल्युवाच । मनसापि मया ध्यातं शुभं वा यदिवाऽशुभम् । नान्यथा जायते देव विशेषात्कोपयुक्तया

ਸ਼ਾਂਡਿਲ੍ਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਦੇਵ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ—ਉਹ ਹੋਰਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇ।”

Verse 11

तस्मादेष ममादेशादाराध यतु शंकरम् । पक्षलाभाय नान्यस्य शक्तिर्दातुं व्यवस्थिता

ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰੇ; ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

Verse 12

अथवा पुंडरीकाक्ष रूपमीदृग्व्यवस्थितः । एष संस्थास्यते लोके सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

ਅਥਵਾ, ਹੇ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ਼ਸ਼ (ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ), ਇਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ; ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।

Verse 13

सूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा तं प्रोवाच जनार्दनः । गरुडं दैन्यसंयुक्तं भासपिंडोपमं स्थितम्

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੰਦ ਧਾਤੂ ਦੇ ਡੱਲੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।

Verse 14

एष एव वरश्चास्या द्विपदेश्या द्विजोत्तम । पक्षलाभाय यत्प्रोक्तं तव शंभुप्रसादनम्

ਹੇ ਦ್ವਿਜੋਤਮ, ਦੋ ਪਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਸ ਲਈ ਇਹੀ ਵਰ ਹੈ: ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਹੈ।

Verse 15

तस्मादाराधय क्षिप्रं त्वं देवं शशिशेखरम् । अव्यग्रं चित्तमास्थाय दिवारात्रमतंद्रितः

ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੰਦਰ-ਸ਼ਿਖਰ ਧਾਰੀ ਦੇਵ ਸ਼ਸ਼ੀਸ਼ੇਖਰ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰ; ਮਨ ਨੂੰ ਅਵਿਘਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਆਲਸ ਦੇ।

Verse 16

येन ते तत्प्रभावेन भूयः स्यात्तादृशं वपुः । तस्य देवस्य माहात्म्यादचिरादपि काश्यप

ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਸ ਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾਤਮ੍ਯ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪ, ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

Verse 17

तच्छ्रुत्वा गरुडस्तूर्णं धृतपाशुपतव्रतः । संस्थाप्य देवमीशानं ततस्तं तोषमानयत्

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਈਸ਼ਾਨ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਯਥਾਵਿਧਿ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

Verse 18

चांद्रायणानि कृच्छ्राणि तथा सांतपनानि च । प्राजापत्यानि चक्रेऽथ पाराकाणि तदग्रतः

ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਸਾਂਤਪਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯ ਤੇ ਪਾਰਾਕ ਆਚਾਰ ਵੀ ਅਪਣਾਏ।

Verse 19

स्नात्वा त्रिषवणं पश्चाद्भस्मस्नान परायणः । जपन्रुद्रशिरो रुद्रान्नीलरुद्रांस्तथापरान्

ਤਿੰਨ ਵੇਲਿਆਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਿਰਸ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸੂਕਤ, ਨੀਲਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

Verse 20

चक्रे पूजां स्वयं तस्य स्नापयित्वा यथाविधि । बलिपूजोपहारांश्च विधानेन प्रयच्छति

ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਯਥਾਵਿਧਿ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਅਤੇ ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਬਲੀ, ਪੂਜਾ-ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੇ।

Verse 21

एवं तस्य व्रतस्थस्य जपपूजापरस्य च । ततो वर्षसहस्रांते गतस्तुष्टिं महेश्वरः । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति वृणुष्वेष्टं द्विजोत्तम

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਪ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬੋਲੇ—“ਮੈਂ ਵਰਦਾਤਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਮੰਗ ਲੈ।”

Verse 22

गरुड उवाच । पश्यावस्थां ममेशान शांडिल्या या विनिर्मिता । पक्षपातः कृतोऽस्माकं तमहं प्रार्थयामि वै

ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਈਸ਼ਾਨ, ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੋ—ਜੋ ਸ਼ਾਂਡਿਲੀ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੱਖਪਾਤ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੱਚੇ ਮਨੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।”

Verse 23

त्वयात्रैव सदा लिंगे स्थेयं हर ममाधुना । मम वाक्यादसंदिग्धं यदि चेष्टं प्रयच्छसि

“ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਹਰ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰੋ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਬੇਨਤੀ ਹੈ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।”

Verse 24

भगवानुवाच । अद्यप्रभृति मे चात्र लिंगे वासो भविष्यति । त्वं च तद्रूपसंपन्नो विशेषाद्बलवेगभाक्

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਵਾਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਬਲ ਅਤੇ ਵੇਗ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ।”

Verse 25

भविष्यसि न संदेहो मत्प्रसादाद्विहंगम । एवमुक्त्वाथ तं देवः स्वयं पस्पर्श पाणिना

“ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ—ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੰਛੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।

Verse 26

ततोऽस्य पक्षौ संजातौ तत्क्षणादेव सुन्दरौ । तथा रोमाणि दिव्यानि जातरूपोपमानि च

ਤਦ ਉਸੇ ਪਲ ਉਸ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਪੱਖ ਉੱਗ ਆਏ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰ ਦਿਵ੍ਯ ਹੋ ਗਏ—ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ।

Verse 27

ततः प्रणम्य तं देवं प्रहष्टः स विहंगमः । गतः स्वभवनं पश्चादनुज्ञाप्य महेश्वरम्

ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਹੰਗਮ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਬਾਅਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਲੌਟ ਗਿਆ।

Verse 29

तस्य चायतने पुण्ये योगात्प्राणान्परित्यजेत् । प्रायोपवेशनं कृत्वा न स भूयोऽपि जायते

ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨਮਈ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਯੋਗ-ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰ ਕੇ ਉਹ ਫਿਰ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।

Verse 30

अपि पाप समाचारः कौलो वा निर्घृणोऽपि वा । ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा चौरो वा भ्रूणहाऽपि वा

ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਕੌਲ ਮਤ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਦਈ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਚੋਰ, ਜਾਂ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—

Verse 31

त्रिकालं पूजयन्यस्तु श्रद्धापूतेन चेतसा । संवत्सरं वसेत्सोऽपि शिवलोके महीयते

ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਤਿੰਨਾਂ ਵੇਲਿਆਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਚਿੱਤ ਨਾਲ (ਉੱਥੇ) ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਰ੍ਹਾ ਵੱਸੇ—ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 32

अथवा सोमवारेण यस्तं पश्यति मानवः । कृत्वा क्षणं सुभक्त्या यो यावत्संवत्सरं द्विजाः

ਅਥਵਾ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਾਨੋ ਪੂਰੇ ਇਕ ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 33

सोऽपि याति न संदेहः पुरुषः शिवमन्दिरे । विमानवरमारूढः सेव्यमानोऽप्सरोगणैः

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ—ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ-ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਮ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਆਰੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कलिकाले विशेषतः । द्रष्टव्यो वै सुपर्णाख्यो देवः श्रद्धासमन्वितैः

ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਪ੍ਰਯਤਨਾਂ ਨਾਲ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ—ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਰਨ ਨਾਮਕ ਦੇਵ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

Verse 35

संत्याज्याश्च तथा प्राणास्तदग्रेप्रायसंश्रितैः । वांछद्भिः शिवसांनिध्यं सत्यमेतन्मयोदितम्

ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਕਸ਼ਾਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਯ (ਵ੍ਰਤਬੱਧ ਅੰਤਿਮ ਉਪਵਾਸ) ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਵੀ ਤਿਆਗਣ—ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।