Adhyaya 81

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज वरुणेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महादेवो वरुणो नृपसत्तम

ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਉੱਤਮ ਵਰੁਣੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾ; ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵਰੁਣ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਨ੍ਰਿਪਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।

Verse 2

पिण्याकशाकपर्णैश्च कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः । आराध्य गिरिजानाथं ततः सिद्धिं परां गतः

ਪਿੰਨਿਆਕ, ਸਾਗ-ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਆਦਿ ਤਪ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾਨਾਥ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । पूजयेच्छङ्करं भक्त्या स याति परमां गतिम्

ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

Verse 4

कुण्डिकां वर्धनीं वापि महद्वा जलभाजनम् । अन्नेन सहितं पार्थ तस्य पुण्यफलं शृणु

ਛੋਟੀ ਕੁੰਡਿਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਘੜਾ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਜਲ-ਭਾਂਡਾ—ਜੇ ਅੰਨ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਪੁੰਨ-ਫਲ ਸੁਣ।

Verse 5

यत्फलं लभते मर्त्यः सत्रे द्वादशवार्षिके । तत्फलं समवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਤ੍ਰ-ਯਜ੍ਞ ਵਿੱਚ ਮਰਤ੍ਯ ਜੋ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

Verse 6

सर्वेषामेव दानानामन्नदानं परं स्मृतम् । सद्यः प्रीतिकरं तोयमन्नं च नृपसत्तम

ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ-ਦਾਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਲ ਅਤੇ ਅੰਨ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨ੍ਰਿਪ-ਸੱਤਮ।

Verse 7

तत्रतीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । वरुणस्य पुरे वासो यावदाभूतसंप्लवम्

ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਜਗਤ-ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ।

Verse 8

पश्चात्पूर्णे ततः काले मर्त्यलोके प्रजायते । अन्नदानप्रदो नित्यं जीवेद्वर्षशतं नरः

ਜਦ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਨ-ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਤ ਉਹ ਨਰ ਸੌ ਵਰ੍ਹੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ।

Verse 81

। अध्याय

ਅਧਿਆਇ (ਅਧ੍ਯਾਯ) — ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ।