Adhyaya 25
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਓੰਕਾਰ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਨੀਲਗੰਗਾ ਨਾਲ ਸੰਗਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੋਕਿਕ ਮਨੋਰਥ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ-ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੀਲਕੰਠਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ੈਵ ਧਾਮ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਤਿਲ-ਮਿਸ਼੍ਰਿਤ ਜਲ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਸਮੇਤ ਇਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉੱਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਫਲ ਨਿੱਜੀ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਕ ਵੀ।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ओंकारात्पूर्वभागे वै सङ्गमो लोकविश्रुतः । रेवया संगता यत्र नीलगङ्गा नृपोत्तम
ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓੰਕਾਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਨ੍ਰਿਪੋਤਮ, ਲੋਕ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨੀਲਗੰਗਾ ਰੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
Verse 2
तत्र स्नात्वा जपित्वा च कोऽर्थोऽलभ्यो भवेद्भुवि । षष्टिर्वर्षसहस्राणि नीलकण्ठपुरे वसेत्
ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਮਨੋਰਥ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਰਹੇਗਾ? ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਨੀਲਕੰਠਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
Verse 3
तर्पयित्वा पितॄञ्श्राद्धे तिलमिश्रैर्जलैरपि । उद्धरेदात्मना सार्धं पुरुषानेकविंशतिम्
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਕੀ ਪੁਰਖਾਂ (ਵੰਸ਼ ਦੇ) ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
Verse 25
। अध्याय
ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ।