Adhyaya 24
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮਾਂਧਾਤ੍ਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਕਰਾ ਨਦੀ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ (ਰੇਵਾ) ਦੇ ਸੰਗਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੰਗਮ-ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ-ਪਰਾਇਣ ਭਗਤੀ—ਪੂਜਾ, ਸਿਮਰਨ ਆਦਿ ਸ਼ੁੱਧਿਕਾਰਕ ਅਭਿਆਸ—ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿਧੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਅਗੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਕਾਰਣ-ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੈਤ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵੇਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਨਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਉਸੇ ਥਾਂ ਰੇਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਗਮ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹੈ।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । सङ्गमः करनर्मदयोः पुरे मान्धातृसंज्ञिते । गत्वा स्नात्वा तपयित्वा पित्ःन्विष्णुपुरं नयेत्
ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਰਾ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਮਾਂਧਾਤ੍ਰੀ ਨਾਮਕ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਜਾ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਲੋਕ ਵੱਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਵੇ।
Verse 2
मर्दयित्वा करौ पूर्वं विष्णुर्दैत्यजिघांसया । चक्रं जग्राह तत्रैव स्वेदाज्जाता सरिद्वरा
ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਮਲ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
Verse 3
संगता रेवया तत्र स्नात्वा पापैः प्रमुच्यते
ਉੱਥੇ ਰੇਵਾ ਨਾਲ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜੋ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
Verse 24
। अध्याय
ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ—ਇੱਥੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।