Adhyaya 135

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यत्सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं सर्वलोकेषु पूजितम्

ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਇਕ ਹੋਰ ਅਨੁੱਤਮ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਹੈ—ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਤ ਹੈ।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युमारुद्रं प्रपूजयेत् । वाजपेयस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੋਈ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਉਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵਿਧੀਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜ੍ਞ ਦੇ ਸਮਾਨ ਉੱਤਮ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 3

तेन पुण्येन महता मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । अप्सरोगणसंवीतो जयशब्दादिमङ्गलैः

ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮਰਨ ਉਪਰਾਂਤ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ‘ਜਯ!’ ਆਦਿ ਮੰਗਲ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤਿਤ।

Verse 4

सहस्रवत्सरांस्तत्र क्रीडयित्वा यथासुखम् । धनधान्यसमोपेते कुले महति जायते

ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਯਥਾਸੁਖ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

Verse 5

पूज्यमानो नरश्रेष्ठ वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

ਜਦ ਉਹ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰੰਗਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਗ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੌ ਸ਼ਰਦਾਂ ਤੱਕ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ।

Verse 135

। अध्याय

ਅਧਿਆਇ—ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸੰਕੇਤਕ ਅੰਤ ਹੈ।