Adhyaya 130
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰੇਵਾ/ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ‘ਦੇਵਤੀਰਥ’ ਨਾਮਕ ਅਤੁੱਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਗਣ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਸੰਗ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪਾਵਨਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਯਾਤਰੀ ਦੀ ਨੈਤਿਕ ਯੋਗਤਾ ਵੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ: ਤੀਰਥ-ਸਨਾਨ ਕਾਮ (ਵਾਸਨਾ) ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੀ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਾਹਰੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਯਮ ਜੁੜੇ ਤਾਂ ਹੀ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले देवतीर्थमनुत्तमम् । तत्र देवैः समागत्य तोषितः परमेश्वरः
ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਤਟ ਉੱਤੇ ਅਨੁੱਤਮ ਦੇਵਤੀਰਥ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कामक्रोधविवर्जितः । स लभेन्नात्र सन्देहो गोसहस्रफलं ध्रुवम्
ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
Verse 130
। अध्याय
ਇਥੇ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।