Adhyaya 124
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੰਵਾਦ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਤੀਰਥ-ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮਹੀਪਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਰਮਦੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਦਾਅਵਾ ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ—ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕਿਲਬਿਸ਼ਾਂ (ਪਾਪ/ਦੋਸ਼) ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਅੰਤਿਮ ਫਲ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ‘ਅਨਨਾਸ਼ਕ’ (ਅਪ੍ਰਭਾਵੀ/ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ) ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ‘ਅਨਿਵਰਤਿਕਾ ਗਤੀ’ (ਨਾ ਮੁੜਨ ਵਾਲਾ ਮਾਰਗ) ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਪੂਰਵ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਦਰਜ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਪਰੰਪਰਾ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਦੀ ਤਾਰਕ ਮਹਿਮਾ ਸਥਿਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल नर्मदेश्वरमुत्तमम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਉੱਤਮ ਨਰਮਦੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਓ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
Verse 2
अग्निप्रवेशश्च जलेऽथवा मृत्युरनाशके । अनिवर्तिका गतिस्तस्य यथा मे शङ्करोऽब्रवीत्
ਚਾਹੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਦੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਗਤੀ ਅਨਿਵਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ।
Verse 124
। अध्याय
ਅਧਿਆਇ (ਪਾਂਡੁਲਿਪੀ ਦਾ ਅਧਿਆਇ-ਚਿੰਨ੍ਹ/ਸਮਾਪਤੀ)।