Adhyaya 123
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਰਮਦੀ-ਤੀਰਥ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਮਹਾਤਮ੍ਯ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ੍ਰੋਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਬਲੀ ਗਣਨਾਥ ਵਿਘਨੇਸ਼ ਦੀ ਸਾਨਿਧਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚਤੁਰਥੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਸਮੇਤ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਵਿਘਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਕੀਤਾ ਦਾਨ ਅਕਸ਼ਯ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਧਰਮਵਚਨ ਵਜੋਂ ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਯਾਤਰਾ, ਚਤੁਰਥੀ-ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਦਾਨਧਰਮ ਵਿਘਨੇਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਘਨਨਾਸ਼ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कर्मदीतीर्थमुत्तमम् । यत्र तिष्ठति विघ्नेशो गणनाथो महाबलः
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜੇੰਦਰ, ਫਿਰ ਉੱਤਮ ਕਰਮਦੀ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਘਨੇਸ਼—ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ ਨਾਥ—ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
Verse 2
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्थ्यां वा ह्युपोषितः । विघ्नं न विद्यते तस्य सप्तजन्मनि भारत
ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਨਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਚਤੁਰਥੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਰੱਖੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
Verse 3
तत्र तीर्थे हि यत्किंचिद्दीयते नृपसत्तम । तदक्षयफलं सर्वं जायते नात्र संशयः
ਹੇ ਨ੍ਰਿਪਸੱਤਮ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅੱਖਯ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
Verse 123
। अध्याय
ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ (ਅਧਿਆਇ-ਚਿੰਨ੍ਹ)।