संध्यायाः शुद्धिः सूर्यलोकप्रवेशश्च — Purification of Sandhyā and Her Entry into the Solar Sphere
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਣਪਛਾਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀ ਪਤਿਤ੍ਵ-ਭਾਵ ਅਪਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਯਜ੍ਞ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤ ਅਗਨੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਖ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵਾਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜ੍ਞ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ‘ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਮਈ’ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਦਗਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਗਨੀ ਸ਼ਿਵਾਜ्ञਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੂਰਯ-ਮੰਡਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉੱਪਰਲਾ ਭਾਗ ਪ੍ਰਾਤಃ-ਸੰਧਿਆ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਤ੍ਰਿਵਿਧ ਰੂਪ ਦਾ ਯਜ੍ਞਿਕ-ਕੌਸਮਿਕ ਅਰਥ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । वरं दत्त्वा मुने तस्मिन् शंभावंतर्हिते तदा । संध्याप्यगच्छत्तत्रैव यत्र मेधातिथिर्मुनिः
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੰਧਿਆ ਵੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਮੁਨੀ ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਸਨ।
Verse 2
तत्र शंभोः प्रसादेन न केनाप्युपलक्षिता । सस्मार वर्णिनं तं वै स्वोपदेशकरं तपः
ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
Verse 3
वसिष्ठेन पुरा सा तु वर्णीभूत्वा महामुने । उपदिष्टा तपश्चर्तुं वचनात्परमेष्ठिनः
ਹੇ ਮਹਾਮੁਨੀ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਉਹ ਵਰਣੀ (ਬ੍ਰਹਮਚਾਰিণੀ) ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ਠਿਨ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
Verse 4
तमेव कृत्वा मनसा तपश्चर्योपदेशकम् । पतित्वेन तदा संध्या ब्राह्मणं ब्रह्मचारिणम्
ਤਦ ਸੰਧਿਆ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
Verse 5
समिद्धेग्नौ महायज्ञे मुनिभिर्नोपलक्षिता । दृष्टा शंभुप्रसादेन सा विवेश विधेः सुता
ਮਹਾਂਯੱਗ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ। ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਧਾਤਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਦੀ ਧੀ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋਈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ।
Verse 6
तस्याः पुरोडाशमयं शरीरं तत्क्षणात्ततः । दग्धं पुरोडाशगंधं तस्तार यदलक्षितम्
ਉਸੇ ਪਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਯਜ्ञ ਦੇ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੜ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੁੰਨੇ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਵਰਗੀ ਸੁਗੰਧ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੋਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ ਨਹੀਂ।
Verse 7
वह्निस्तस्याः शरीरं तु दग्ध्वा सूर्यस्य मंडलम् । शुद्धं प्रवेशयामास शंभोरेवाज्ञया पुनः
ਅਗਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਸ਼ੁੱਧ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
Verse 8
सूर्यो त्र्यर्थं विभज्याथ तच्छरीरं तदा रथे । स्वकेशं स्थापयामास प्रीतये पितृदेवयोः
ਤਦ ਸੂਰਜਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇਹ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਇਆ; ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕੇਸ ਵੀ ਉੱਥੇ ਰੱਖੇ।
Verse 9
तदूर्द्ध्वभागस्तस्यास्तु शरीरस्य मुनीश्वर । प्रातस्संध्याभवत्सा तु अहोरात्रादिमध्यगा
ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ! ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਭਾਗ ਪ੍ਰਾਤಃ-ਸੰਧਿਆ ਬਣ ਗਿਆ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਧਿ ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਧ-ਸੰਗਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
Verse 10
तच्छेषभागस्तस्यास्तु अहोरात्रांतमध्यगा । सा सायमभवत्संध्या पितृप्रीतिप्रदा सदा
ਉਸ ਦਾ ਬਾਕੀ ਭਾਗ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਧਿ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸਾਯੰ-ਸੰਧਿਆ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
Verse 11
सूर्योदयात्तु प्रथमं यदा स्यादरुणोदयः । प्रातस्संध्या तदोदेति देवानां प्रीतिकारिणी
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਅਰੁਣੋਦਯ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲਾਲੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਪ੍ਰਾਤಃ-ਸੰਧਿਆ ਉਦਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
Verse 12
अस्तं गते ततः सूर्य्ये शोणपद्मनिभे सदा । उदेति सायं संध्यापि पितॄणां मोदकारिणी
ਫਿਰ ਸਦਾ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਹੋਣ ਤੇ ਸਾਂਝ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
Verse 13
तस्याः प्राणास्तु मनसा शंभुनाथ दयालुना । दिव्येन तु शरीरेण चक्रिरे हि शरीरिणः
ਤਦ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ੰਭੁਨਾਥ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਹਧਾਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਹ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ।
Verse 14
मुनेर्यज्ञावसाने तु संप्राप्ते मुनिना तु सा । प्राप्ता पुत्री वह्निमध्ये तप्तकांचनसुप्रभा
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਦਾ ਯਜ੍ਞ ਸਮਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉਹ ਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ; ਉਹ ਯਜ੍ਞ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਦਿਪਤਿਮਾਨ।
Verse 15
तां जग्राह तदा पुत्रीं मुनुरामोदसंयुतः । यज्ञार्थं तान्तु संस्नाप्य निजक्रोडे दधौ मुने
ਤਦ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਧੀ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ; ਯਜ੍ਞ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਕ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
Verse 16
अरुंधती तु तस्यास्तु नाम चक्रे महामुनिः । शिष्यैः परिवृतस्तत्र महामोदमवाप ह
ਤਦ ਮਹਾਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ‘ਅਰੁੰਧਤੀ’ ਨਾਮ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ। ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਓਥੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
Verse 17
विरुणद्धि यतो धर्मं सा कस्मादपि कारणात् । अतस्त्रिलोके विदितं नाम संप्राप तत्स्वयम्
ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
Verse 18
यज्ञं समाप्य स मुनिः कृतकृत्यभावमासाद्य संपदयुतस्तनया प्रलंभात् । तस्मिन्निजाश्रमपदे सह शिष्यवर्गैस्तामेव सततमसौ दयिते सुरर्षे
ਯੱਗ ਸਮਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁਨੀ ਕ੍ਰਿਤਕ੍ਰਿਤ੍ਯ-ਭਾਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਨਾਲ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਧੀ ਸਤੀ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਆਗ੍ਰਹ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ-ਵਰਗ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਉਹ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਕੇਵਲ ਉਸਦੀ ਹੀ ਸੇਵਾ-ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
Verse 19
अथ सा ववृधे देवी तस्मिन्मुनिवराश्रमे । चन्द्रभागानदीतीरे तापसारण्यसंज्ञके
ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਲਣ-ਫੁੱਲਣ ਲੱਗੀ—ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ‘ਤਾਪਸਾਰਣ੍ਯ’ ਨਾਮਕ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
Verse 20
संप्राप्ते पञ्चमे वर्षे चन्द्रभागां तदा गुणैः । तापसारण्यमपि सा पवित्रमकरोत्सती
ਜਦੋਂ ਪੰਜਵਾਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ‘ਤਾਪਸਾਰਣ੍ਯ’ ਵਨ-ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
Verse 21
विवाहं कारयामासुस्तस्या ब्रह्मसुतेन वै । वसिष्ठेन ह्यरुंधत्या ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਪੁੱਤਰ ਵਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਕਰਵਾਇਆ।
Verse 22
तद्विवाहे महोत्साहो वभूव सुखवर्द्धनः । सर्वे सुराश्च मुनयस्सुखमापुः परं मुनो
ਉਸ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮਹੋਤਸਵ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਉੱਠਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਮ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
Verse 23
ब्रह्मविष्णुमहेशानां करनिस्सृततोयतः । सप्तनद्यस्समुत्पन्नाश्शिप्राद्यास्सुपवित्रकाः
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਵਹੇ ਜਲ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ—ਸ਼ਿਪਰਾ ਆਦਿ—ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
Verse 24
अरुंधती महासाध्वी साध्वीनां प्रवरोत्तमा । वसिष्ठं प्राप्य संरेजे मेधातिथिसुता मुने
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਰੁੰਧਤੀ—ਮਹਾ ਸਾਧਵੀ, ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ—ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਦਾਂਪਤ੍ਯ ਵਿੱਚ ਚਮਕੀ; ਉਹ ਮੇਧਾਤਿਥੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
Verse 25
यस्याः पुत्रास्समुत्पन्नाः श्रेष्ठाश्शक्त्यादयश्शुभाः । वसिष्ठं प्राप्य तं कांतं संरेजे मुनिसत्तमाः
ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ—ਸ਼ਕਤੀ ਆਦਿ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਮੀ ਰਹੀ; ਹੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਹರ್ಷ ਨਾਲ ਜੀਵਦੀ ਰਹੀ।
Verse 26
एवं संध्याचरित्रं ते कथितं मुनिसत्तम । पवित्रं पावनं दिव्यं सर्वकामफलप्रदम्
ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਧਿਆ-ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ, ਪਾਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਧਰਮਿਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
Verse 27
य इदं शृणुयान्नारी पुरुषो वा शुभव्रतः । सर्वान्कामानवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा
ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਪੁਰਖ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
Frequently Asked Questions
Sandhyā—by Śiva’s grace—enters the great yajña unnoticed, her ‘puroḍāśa-like’ body is burned by Agni, and she is conveyed into the Sun’s orb where her form is divided into three ritual-temporal functions.
Agni functions as a purifier and transformer, while the solar sphere represents cosmic ordering and illumination; together they encode the doctrine that divine command (Śiva’s ājñā) converts embodied/ritual substance into universal temporal-spiritual regulation.
A tripartite division associated with Sandhyā’s three temporal stations; the sample explicitly notes the upper portion becoming prātaḥ-sandhyā (morning twilight), with the chapter continuing to formalize the remaining portions.