Padma Purana — Svarga Khanda, Shloka 37
Pilgrimage Sequence on Sacred Fords (Narmadā Region): Bhṛgu-tīrtha, Śiva-vratas, and Merit Amplification
भक्त्या तवापि शंकरभुवनपते त्वत्स्तुतौ तु मुखरस्य । वंद्य क्षमस्व भवन्प्रसीद मे तव चरणपतितस्य
bhaktyā tavāpi śaṃkarabhuvanapate tvatstutau tu mukharasya | vaṃdya kṣamasva bhavanprasīda me tava caraṇapatitasya
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਧਾਮ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕੁਝ ਵੱਧ ਬੋਲ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਹੇ ਵੰਦਨੀਯ, ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਿਮਾ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।
Unspecified devotee/narrator (a supplicant addressing the deity)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
Type: celestial_realm
Sandhi Resolution Notes: तव+अपि→तवापि; त्वत्+स्तुतौ→त्वत्स्तुतौ; भवन्+प्रसीद→भवन्प्रसीद.
FAQs
It frames devotion as intimate praise of the deity, paired with humility—asking forgiveness for any excess and seeking grace through surrender at the divine feet.
The verse teaches accountability in speech and reverence in worship: even devotional speech should be tempered with humility, repentance, and sincere surrender.
Literally “lord of Śaṅkara’s abode,” it is an honorific address to the presiding deity associated with Śaṅkara (Śiva), used here as a devotional title.