Adhyaya 20

Verse 1

शौनक उवाच । सुकृतं किं तथा प्राह कृत्वा संसारसागरात् । तरिष्यंति कलौ सूत तमोन्धकूपमंडुकाः

ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੂਤ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਹੈ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਧ ਕੂਏਂ ਦੇ ਮੇਡਕਾਂ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ?

Verse 2

सूत उवाच । राधाकृष्णप्रिये चौर्जे प्रातःस्नानं समाचरेत् । राधादामोदरं भक्त्या कुर्यात्पूजां समाहिता

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਧਾ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਚੌਰਜਾ ਦੇ ਦਿਨ ਪ੍ਰਾਤਹਕਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

Verse 3

त्यक्त्वामिषादिकं ब्रह्मन्पतिसेवापरायणा । सा याति श्रीहरेः स्थानं गोलोकाख्यं सुदुर्ल्लभम्

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਸ ਆਦਿਕ ਤਿਆਗ ਕੇ ਅਤੇ ਪਤੀ-ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ—ਗੋਲੋਕ ਨਾਮਕ—ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

Verse 4

राधादामोदराभ्यां या धूपदीपं तु कार्तिके । दद्यात्सा भवनं विष्णोर्याति वै त्यक्तपातकाः

ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਪ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤਿਆਗ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

Verse 5

योषिद्या कार्त्तिके विप्र दद्याद्वस्त्रं निकेतने । राधादामोदराभ्यां तु वसेत्सा श्रीहरेश्चिरम्

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਧੰਨ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਸੰਗ ਚਿਰਕਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।

Verse 6

राधादामोदराभ्यां सा पुष्पं माल्यं सुवासितम् । कार्तिके मासि सा दद्याद्याति वैकुंठमंदिरम्

ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਹ ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਅਰਪੇ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ-ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

Verse 7

गंधं या चापि नैवेद्यं दद्याद्वै शर्करादिकम् । राधादामोदराभ्यां सा गच्छेद्वै विष्णुमंदिरम्

ਜੋ ਨਾਰੀ ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਨੈਵੇਦ੍ਯ—ਸ਼ੱਕਰ ਆਦਿਕ ਭੋਗ—ਅਰਪੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਦਰ-ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

Verse 8

यत्किंचिद्यच्छति ब्रह्मन्कार्तिके च द्विजातये । राधादामोदरप्रीत्यै तस्याः पुण्याक्षयं भवेत्

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੋਈ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 9

या नारी कार्तिके भक्त्या राधादामोदरं द्विज । प्रातः सपर्यां सा याति न कुर्य्यान्निरयं चिरम्

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜੋ ਨਾਰੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਤಃਕਾਲ ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ-ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਿਰਕਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।

Verse 10

कदाचिज्जन्मभूमौ सा विधवा प्रति जन्मनि । भवेच्चासाद्य पूर्व्वं वै चाप्रिया स्वामिनोऽपि च

ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਨਮ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੁર્ભਾਗ ਦਾ ਸਾਮਣਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਪ੍ਰਿਯ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

Verse 11

पुरा त्रेतायुगे विप्र वृषलो नाम शंकरः । सौराष्ट्रदेशवासी च तस्य जाया कलिप्रिया

ਪੁਰਾਤਨ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੌਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਸੀ।

Verse 12

जाराकांक्षी सदा नाम्ना तृणवन्मन्यते पतिम् । असौ पतिर्न मे योग्यो मे स्वामी परपूरुषः

ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀ ਸਦਾ ਪਰ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਮ ਮਾਤਰ ਲਈ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨੇ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਪਤੀ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸਵਾਮੀ ਹੋਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ।”

Verse 13

इति मत्वा सदा तस्मै चोच्छिष्टं तु ददाति वै । नीचसंगान्महामूढा मद्यमांसं चखाद ह

ਇਉਂ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਜੂਠਾ ਭੋਜਨ ਹੀ ਦੇਂਦੀ ਸੀ। ਨੀਚ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਹਾ ਮੂੜ੍ਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਮਾਸ ਵੀ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਈ।

Verse 14

स्वामिनो भर्त्सनां नित्यं कुर्यात्कामं तु निष्ठुरा । पादरज्जुर्भवेच्चासौ कस्माद्वै न मृतोऽपि च

ਉਹ ਨਿੱਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭਲਾ-ਬੁਰਾ ਕਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਮਨਮਾਨੀ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਸੀ (ਪਾਦ-ਰੱਜੂ) ਬਣ ਗਈ—ਫਿਰ ਭਲਾ ਉਹ ਮਰੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?

Verse 15

मृते तस्मिन्नहं भोगं करिष्यामि यदृच्छया । विचार्येति हृदा मूढा जारेणैकेन सा तदा

“ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਾਂਗੀ।” ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਕੋ ਜਾਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ।

Verse 16

अन्यदेशं गमिष्यावः संकेतमकरोद्द्विज । सुप्तस्य स्वामिनो रात्रौ चासिना तद्गलं द्विज

“ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਦੇਸ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ,” ਉਸ ਦਵਿਜ ਨੇ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਬਣਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਮਾਲਕ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦਵਿਜ।

Verse 17

छित्त्वा जारकृते सापि संकेतस्य स्थलं गता । आगतं जारपुरुषं द्वीपिना भक्षितं द्विज

ਜਾਰ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੀ (ਉਸ ਦਾ) ਕੱਟ ਕੇ ਸੰਕੇਤ-ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਜਾਰ-ਪੁਰਖ ਆਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਚੀਤੇ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ।

Verse 18

दृष्ट्वा सा रोदनं कृत्वा मूर्च्छिता निपपात ह । चिरादाश्वस्य सा मूढा करुणं विललाप ह

ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਇਸਤ੍ਰੀ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਕਰੁਣ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।

Verse 19

कलिप्रियोवाच । स्वकीयं स्वामिनं हत्वा चागता परपूरुषम् । तं जारं स्वामिनं दैवात्शार्दूलो भक्षयन्मम । किं करोमि क्व गच्छामि विधात्रा वंचितास्म्यहम्

ਕਲਿਪ੍ਰਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਪਰਾਏ ਪੁਰਖ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਪਰ ਦੈਵ-ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉਸ ਜਾਰ ਨੂੰ ਬਾਘ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਵਿਧਾਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ ਹੈ।”

Verse 20

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे राधादामोदरपूजा । माहात्म्यकथनंनाम विंशतितमोऽध्यायः

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਅੰਦਰ, ‘ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ’ ਨਾਮਕ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

Verse 21

कलिप्रियोवाच । हा नाथ किं कृतं कर्म्म मया हंतातिदारुणम् । कं लोकं वा गमिष्यामि वद स्वामिन्मनाग्गिरम्

ਕਲਿਪ੍ਰਿਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹਾਏ ਨਾਥ! ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਅਤਿ ਨਿਰਦਈ ਕਰਮ ਕਰ ਬੈਠੀ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੀ? ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬੋਲ ਕੇ ਦੱਸੋ।”

Verse 22

भर्त्सनां तु यथाकामं कुर्य्याच्चाहं सुनिंदिता । किंचिन्न वदसि स्वामिन्नेनो यन्मे न विद्यते

“ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟ ਲਵੋ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਿਤ ਹਾਂ। ਪਰ ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ—ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ?”

Verse 23

सूत उवाच । ननाम चरणे तस्य गतान्यनगरं प्रति । तत्र प्रविष्टा सा योषिद्दृष्ट्वा पुण्यजनान्बहून्

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ। ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨਵਾਨ ਲੋਕ ਵੇਖੇ।

Verse 24

ऊर्जे स्नानपरान्प्रातर्नर्मदायां च वैष्णवान् । तत्र नद्यां स्त्रियश्चापि राधादामोदरं द्विज

ਊਰਜ (ਕਾਰਤਿਕ) ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰੇ ਤੜਕੇ, ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਸੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

Verse 25

सपर्यां च कृतां चैव शंखनादैर्महोत्सवैः । गंधपुष्पैर्धूपदीपैर्वस्त्रैर्नानाविधैः फलैः

ਫਿਰ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇ ਨਾਦ ਅਤੇ ਮਹੋਤਸਵਾਂ ਸਮੇਤ ਯਥਾਵਿਧੀ ਸੇਵਾ-ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਸੁਗੰਧ, ਪੁਸ਼ਪ, ਧੂਪ-ਦੀਪ, ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਫਲਾਂ ਨਾਲ।

Verse 26

मुखवासैर्भक्तियुक्ता दृष्ट्वा सा विनयान्विता । पप्रच्छ ब्रूत यूयं मे किमेतत्क्रियते स्त्रियः

ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਦ੍ਰਵ ਲਗਾਏ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ-ਯੁਕਤ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਇਸਤ੍ਰਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?”

Verse 27

स्त्रिय ऊचुः । सर्वमासोत्तमे चोर्जे राधादामोदरौ शुभौ । पूजां कृत्वा वयं मातः सर्वपापहरां शुभाम्

ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਮਾਤਾ, ਸਭ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਊਰਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ—ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਹਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।”

Verse 28

कोटिजन्मार्जितं पापं नष्टं प्राप्तं निकेतनम् । सपर्य्यामामिषं त्यक्त्वा कृत्वा सा च हरेर्द्दिने

ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੇਵਾ-ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਸ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਣੀ-ਆਹਾਰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਠਿਕਾਣਾ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।

Verse 29

निधनत्वं पौर्णमास्यां गता सा निर्मला द्विज । किंकराश्चागतास्तूर्णं यमस्य निलयं प्रति

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ; ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਕਿੰਕਰ ਤੁਰੰਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਯਮ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ।

Verse 30

नेतुं तां क्रोधसंयुक्ता बबंधुश्चर्मरज्जुभिः । तदागता विष्णुदूता विमानं स्वर्णनिर्मितम्

ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਸੁਵਰਨ-ਨਿਰਮਿਤ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।

Verse 31

शंखचक्रगदापद्मधारिणो वनमालिनः । निजघ्नुश्चक्रधाराभिर्यमदूताः पलायिताः

ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਪਦਮ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਹਾਰਾਂ ਨਾਲ (ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ) ਨਾਸ ਕੀਤਾ; ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਭੱਜ ਗਏ।

Verse 32

राजहंसयुते विप्र विमाने स्वर्णनिर्मिते । आरूढा सा गता तैस्तु वेष्टिता विष्णुमंदिरम्

ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ! ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸੁਵਰਨ-ਨਿਰਮਿਤ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਵਾਰ ਹੋਈ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ ਗਈ।

Verse 33

तत्र तस्थौ चिरं भोगं कृत्वा सा वै यथेप्सितम् । या कुर्यात्कार्त्तिके विप्र राधादामोदरार्चनम्

ਉੱਥੇ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਓਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ ਭੋਗੇ। ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ! ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ-ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

Verse 34

याति पूजा त्यक्तपापाद्गोलोकाख्यं मनोहरम् । य इदं शृणुयाद्भक्त्या या च नारी समाहिता । कोटिजन्मार्जितं पापं तस्य तस्या विनश्यति

ਪੂਜਾ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਤਿਆਗ ਕੇ ਮਨੋਹਰ ਗੋਲੋਕ ਨਾਮਕ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇ—ਅਤੇ ਜੋ ਨਾਰੀ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸੁਣੇ—ਉਸ ਦੇ/ਉਸ ਦੀ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।