Adhyaya 87

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतभेदान्प्रवक्ष्यामि यैर्यैश्चाराधितो हरिः । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी

ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯੰਤੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।

Verse 2

त्रिस्पृशा वंजुली चान्या तिलदग्धा तथापरा । अखंडाचारकन्या च मनोरथा सुपुत्रक

ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵੰਜੁਲੀ ਨਾਮ ਦੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਲਦਗਧਾ ਨਾਮ ਦੀ ਹੋਰ; ਅਖੰਡਾਚਾਰਕਨਿਆ ਅਤੇ ਮਨੋਰਥਾ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਧੰਨ ਹੋਈਆਂ।

Verse 3

एकादश्यास्तु भेदाश्च संति पुत्र अनेकधा । अशून्यशयनं चान्यज्जन्माष्टमी महाव्रतम्

ਹੇ ਪੁੱਤਰ! ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਹੋਰ ਵਰਤ ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਨਮਾਸ਼ਟਮੀ ਮਹਾਵਰਤ ਵੀ ਹੈ।

Verse 4

एतैर्व्रतैर्महापुण्यैः पापं दूरं प्रयाति च । प्राणिनां नात्र संदेहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ—ਸੱਚ ਹੀ—ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।

Verse 5

कुंजल उवाच । स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि पापराशिविनाशनम् । सुपुत्रशतनामाख्यं नराणां गतिदायकम्

ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਾਂਗਾ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—‘ਸੁਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਸੌ ਨਾਮ’—ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗਤੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਰਗ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।

Verse 6

तस्य देवस्य कृष्णस्य शतनामाख्यमुत्तमम् । संप्रत्येव प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुतोत्तम

ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਮ ‘ਸੌ ਨਾਮ’ ਮੈਂ ਹੁਣ ਹੀ ਉਚਾਰਾਂਗਾ; ਸੁਣ, ਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।

Verse 7

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिं छंदो वदाम्यहम् । देवं चैव महाभाग सर्वपापविशोधनम्

ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੌ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਛੰਦ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਭਾਗ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਪਾਪ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

Verse 8

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिर्ब्रह्मा प्रकीर्तितः । ओंकारो देवता प्रोक्तश्छंदोनुष्टुप्तथैव च

ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੌ ਨਾਮਾਂ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਕੀਰਤਿਤ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਓੰਕਾਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੰਦ ਵੀ ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ ਹੀ ਹੈ।

Verse 9

सर्वकामिकसंसिद्ध्यै मोक्षे च विनियोगकः । अस्य विष्णोः शतनामस्तोत्रस्य । ब्रह्मा ऋषिः विष्णुर्देवता अनुष्टुप्छंदः । सर्वकामसमृद्ध्यर्थं सर्वपापक्षयार्थे विनियोगः

ਇਹ (ਸਤੋਤ੍ਰ) ਸਭ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਲਈ ਵਿਨਿਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸ਼ਤਨਾਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਪ ਛੰਦ ਹੈ। ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹੈ।

Verse 10

नमाम्यहं हृषीकेशं केशवं मधुसूदनम् । सूदनं सर्वदैत्यानां नारायणमनामयम्

ਮੈਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਕੇਸ਼ਵ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ—ਨਿਰਾਮਯ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।

Verse 11

जयंतं विजयं कृष्णमनंतं वामनं ततः । विष्णुं विश्वेश्वरं पुण्यं विश्वाधारं सुरार्चितम्

ਫਿਰ ਜਯੰਤ, ਵਿਜਯ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੋ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ—ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਰਚਿਤ।

Verse 12

अनघं त्वघहंतारं नरसिंहं श्रियः प्रियम् । श्रीपतिं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महोदयम्

ਤੂੰ ਨਿਰਪਾਪ ਹੈਂ, ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸਕ—ਨਰਸਿੰਹ, ਸ਼੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ; ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਸ਼੍ਰੀਦਾਤਾ, ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ—ਹੇ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ।

Verse 13

श्रीरामं माधवं मोक्षं क्षमारूपं जनार्दनम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वदं सर्वनायकम्

ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ, ਮਾਧਵ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਖ਼ਿਮਾ-ਸਵਰੂਪ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ—ਸਰਵਜ੍ਞ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਨਾਇਕ।

Verse 14

हरिं मुरारिं गोविंदं पद्मनाभं प्रजापतिम् । आनंदं ज्ञानसंपन्नं ज्ञानदं ज्ञाननायकम्

ਮੈਂ ਹਰਿ—ਮੁਰਾਰਿ, ਗੋਵਿੰਦ, ਪਦਮਨਾਭ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ—ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਆਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ।

Verse 15

अच्युतं सबलं चंद्रं चक्रपाणिं परावरम् । युगाधारं जगद्योनिं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्

ਮੈਂ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਸਬਲ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸਮ ਕਾਂਤੀ ਵਾਲਾ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ; ਪਰਮ-ਪਰਾਵਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸਰਵੋੱਚ; ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਯੋਨੀ-ਸਰੋਤ; ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।

Verse 16

मुकुंदं तं सुवैकुंठमेकरूपं जगत्पतिम् । वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ—ਸੁਵੈਕੁੰਠ, ਇਕਰੂਪ, ਜਗਤਪਤੀ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਹਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ੍ਯ, ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ।

Verse 17

गोप्रियं गोहितं यज्ञंयज्ञांगं यज्ञवर्द्धनम् । यज्ञस्यापि सुभोक्तारं वेदवेदांगपारगम्

ਉਹ ਗੋਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ, ਗੋਹਿਤ ਵਿੱਚ ਰਤ; ਆਪ ਹੀ ਯਜ੍ਞ ਹੈ, ਯਜ੍ਞ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ, ਯਜ੍ਞ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਯਜ੍ਞ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਭੋਗਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

Verse 18

वेदज्ञं वेदरूपं तं विद्यावासं सुरेश्वरम् । अव्यक्तं तं महाहंसं शंखपाणिं पुरातनम्

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਜਾਨਣਹਾਰ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸਰੂਪ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਈਸ਼ਵਰ; ਅਵ੍ਯਕ੍ਤ ਮਹਾਹੰਸ, ਸ਼ੰਖਧਾਰੀ ਪੁਰਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ।

Verse 19

पुरुषं पुष्कराक्षं तु वाराहं धरणीधरम् । प्रद्युम्नं कामपालं च व्यासं व्यालं महेश्वरम्

ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਪੁਸ਼ਕਰ-ਨੇਤਰ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਵਰਾਹ, ਧਰਤੀਧਰ; ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ, ਕਾਮ ਦਾ ਪਾਲਕ; ਵਿਆਸ, ਵਿਆਲ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

Verse 20

सर्वसौख्यं महासौख्यं मोक्षं च परमेश्वरम् । योगरूपं महाज्ञानं योगिनां गतिदं प्रियम्

ਉਹੀ ਸਭ ਸੁਖ ਹੈ, ਮਹਾਸੁਖ ਹੈ; ਉਹੀ ਮੋਖ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ। ਯੋਗ-ਸਰੂਪ, ਮਹਾਜ੍ਞਾਨ-ਰੂਪ, ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰਭੂ।

Verse 21

मुरारिं लोकपालं तं पद्महस्तं गदाधरम् । गुहावासं सर्ववासं पुण्यवासं महाभुजम्

ਮੈਂ ਉਸ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਕ—ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪੁੰਨਮਈ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

Verse 22

वृंदानाथं बृहत्कायं पावनं पापनाशनम् । गोपीनाथं गोपसखं गोपालं गोगणाश्रयम्

ਮੈਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੂਪ, ਪਾਵਨ, ਪਾਪਨਾਸ਼ਕ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਸਖਾ, ਗੋਪਾਲ, ਗੋ-ਗਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ।

Verse 23

परात्मानं पराधीशं कपिलं कार्यमानुषम् । नमामि निश्चलं नित्यं मनोवाक्कायकर्मभिः

ਮੈਂ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪਰਾਧੀਸ਼—ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਕਾਰਜ ਲਈ ਮਨੁੱਖ-ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ; ਮਨ, ਬਾਣੀ, ਦੇਹ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਅਚਲ ਭਾਵ ਨਾਲ।

Verse 24

नाम्नां शतेनापि सुपुण्यकर्ता यः स्तौति कृष्णं मनसा स्थिरेण । स याति लोकं मधुसूदनस्य विहाय लोकानिह पुण्यपूतः

ਜੋ ਮਹਾਪੁੰਨ ਕਰਤਾ ਸਥਿਰ ਮਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੌ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸ্তুਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 25

नाम्नां शतं महापुण्यं सर्वपातकशोधनम् । जपेदनन्यमनसा ध्यायेद्ध्यानसमन्वितम्

ਨਾਂਵਾਂ ਦਾ ਸੌ ਜਪ ਮਹਾ-ਪੁਣ੍ਯਮਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਅਨਨ੍ਯ ਮਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ ਅਤੇ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮਨਨ ਕਰੇ।

Verse 26

नित्यमेव नरः पुण्यैर्गंगास्नानफलं लभेत् । तस्मात्तु सुस्थिरो भूत्वा समाहितमना जपेत्

ਮਨੁੱਖ ਪੁਣ੍ਯ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਹੀ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਧੀਰਜਵਾਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਾਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ।

Verse 27

त्रिकालं च जपेन्मर्त्यो नियतो नियमे स्थितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਸੰਯਮੀ ਮਰਤ੍ਯ ਤਿੰਨਾਂ ਕਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

Verse 28

एकादश्यामुपोष्यैव पुरतो माधवस्य यः । जागरे प्रजपेन्मर्त्यस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

ਮੈਂ ਉਸ ਮਰਤ੍ਯ ਦਾ ਪੁਣ੍ਯ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 29

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः । तुलसीसंनिधौ स्थित्वा मनसा यो जपेन्नरः

ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸਨਿਧੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਜੋ ਨਰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਡਰੀਕ ਯਜ੍ਞ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

Verse 30

राजसूयफलं भुंक्ते वर्षेणापि च मानवः । शालग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला

ਇੱਕ ਹੀ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਞ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਦੀ ਸ਼ਿਲਾ ਹੈ।

Verse 31

उभयोः संनिधौ जाप्यं कर्तव्यं सुखमिच्छता । बहुसौख्यं प्रभुक्त्वैव कुलानां शतमेव च

ਜੋ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਨਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰੇ। ਅਤਿ ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਸੌ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 32

एकेन चाधिकं मर्त्य आत्मना सह तारयेत् । कार्तिके स्नानकर्ता यः पूजयेन्मधुसूदनम्

ਜੋ ਮਰਤ੍ਯ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ—ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੀ—ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

Verse 33

यः पठेत्प्रयतः स्तोत्रं प्रयाति परमां गतिम् । माघस्नायी हरिं पूज्य भक्त्या च मधुसूदनम्

ਜੋ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਤੋਤਰ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ—ਮਧੁਸੂਦਨ—ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

Verse 34

ध्यायेच्चैव हृषीकेशं जपेद्वाथ शृणोति वा । सुरापानादिकं पापं विहाय परमं पदम्

ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਨਾਮ-ਜਪ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਸੁਣੇ ਵੀ; ਮਦਿਰਾਪਾਨ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

Verse 35

विना विघ्नं नरः पुत्र संप्रयाति जनार्दनम् । श्राद्धकाले हि यो मर्त्यो विप्राणां भुंजतां पुरः

ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਵਿਘਨ ਜਨਾਰਦਨ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਰਤਯ ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੇਵਾ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

Verse 36

यो जपेच्च शतं नाम्नां स्तोत्रं पातकनाशनम् । पितरस्तुष्टिमायांति तृप्ता यांति परां गतिं

ਜੋ ਕੋਈ ਸੌ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪਾਪਨਾਸ਼ਕ ਸਤੋਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

Verse 37

ब्राह्मणो वेदविद्वान्स्यात्क्षत्रियो विंदते महीम् । धनऋद्धिं प्रभुंजीत वैश्यो जपति यः सदा

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਵੇ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਪਾਏ; ਮਨੁੱਖ ਧਨ-ਸੰਪੱਤਾ ਦੀ ਋ੱਧੀ ਭੋਗੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 38

शूद्रः सुःखं प्रभुंक्ते च ब्राह्मणत्वं च गच्छति । प्राप्य जन्मांतरं वत्स वेदविद्यां प्रविंदति

ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਭੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਨੂੰ ਭੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਤਸ, ਹੋਰ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਵੇਦ-ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 39

सुखदं मोक्षदं स्तोत्रं जप्तव्यं च न संशयः । केशवस्य प्रसादेन सर्वसिद्धो भवेन्नरः

ਇਹ ਸਤੋਤਰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ਦਾਇਕ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਰਵਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 87

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे सप्ताशीतितमोऽध्यायः

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ—ਵੇਨੋਪਾਖਿਆਨ, ਗੁਰੂ-ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ-ਚਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ—ਸੱਤਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।