Adhyaya 33

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शप्ता गंधर्वपुत्रेण सुशंखेन महात्मना । तस्य शापात्कथं जाता किं किं कर्म कृतं तया

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਗੰਧਰਵ-ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਤਮਾ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ?’

Verse 2

सा लेभे कीदृशं पुत्रं तस्य शापाद्द्विजोत्तम । सुनीथायाश्च चरितं त्वं नो विस्तरतो वद

ਹੇ ਦਵਿਜੋਤਮ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਅਤੇ ਸੁਨੀਥਾ ਦਾ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾ।

Verse 3

सूत उवाच । सुशंखेनापि तेनैव सा शप्ता तनुमध्यमा । पितुः स्थानं गता सा तु सुनीथा दुःखपीडिता

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸੇ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਸੁਕਮਰ ਕਟਿ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੁਨੀਥਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।

Verse 4

पितरं चात्मनश्चैव चरितं च प्रकाशितम् । श्रुतवान्सोपि धर्मात्मा मृत्युः सत्यवतां वर

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਰਿਤ੍ਰ-ਗਾਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਰਤਾਂਤ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ—ਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁ ਵੀ—ਸੱਤ੍ਯਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਗਿਆ।

Verse 5

तामुवाच सुनीथां तु सुतां शप्तां महात्मना । भवत्या दुष्कृतं पापं धर्म तेजः प्रणाशनम्

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—ਉਹ ਧੀ ਜੋ ਮਹਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਈ ਸੀ: “ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਾਪਮਈ ਕੁਕਰਮ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।”

Verse 6

कस्मात्कृतं महाभागे सुशांतस्य हि ताडनम् । विरुद्धं सर्वलोकस्य भवत्या परिकल्पितम्

ਹੇ ਮਹਾਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪਿਟਵਾਇਆ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਿਆਂ-ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।

Verse 7

कामक्रोधविहीनं तं सुशांतं धर्मवत्सलम् । तपोमार्गे विलीनं च परब्रह्मणि संस्थितम्

ਉਹ ਕਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੀ; ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਅਤੇ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਸੀ।

Verse 8

तमेवघातयेद्यो वै तस्य पापं शृणुष्व हि । पापात्मा जायते पुत्रः किल्बिषं लभते बहु

ਜੋ ਕੋਈ ਉਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ—ਸੁਣੋ ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ: ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਪਾਪੀ-ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੋਸ਼-ਕਰਮ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

Verse 9

ताडंतं ताडयेद्यो वै क्रोशंतं क्रोशयेत्पुनः । तस्य पापं स वै भुंक्ते ताडितस्य न संशयः

ਜੋ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਜਾਂ ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਚੀਖੇ—ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦਾ ਪਾਪ ਆਪ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

Verse 10

स वै शांतः स जितात्मा ताडयंतं न ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि ताडनं च कृतं सुते

ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਤ-ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਮਾਰੇ। ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਮਾਰ-ਪੀਟ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।

Verse 11

पश्चान्मोहेन पापेन निर्दोषेऽपि च ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि हृद्रोगः क्रियते वृथा

ਫਿਰ ਮੋਹ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਬੈਠੇ; ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਕੀਤਾ ਪ੍ਰਹਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ‘ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਰੋਗ’ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 12

निर्दोषं ताडयेत्पश्चान्मोहात्पापेन केनचित् । स पापी पापमाप्नोति निर्दोषस्य शरीरजम्

ਜੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੋਈ ਚੋਟ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

Verse 13

निर्दोषो घातयेत्तं वै ताडंतं पापचेतसम् । पुनरुत्थाय वेगेन साहसात्पापचेतनम्

ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਪਾਪ-ਚਿੱਤ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਵੇਗ ਨਾਲ, ਸਾਹਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਅਗਰਸਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੇ।

Verse 14

पापकर्तुश्च यत्पापं निर्दोषं प्रति गच्छति । ताडनं नैव तस्माद्वै कार्यं दोषवतोऽपि च

ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਾ ਪਾਪ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਆ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦੰਡ ਦੇਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ—ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ੀ ਦਿੱਸੇ ਤਦ ਵੀ।

Verse 15

दुष्कृतं च महत्पुत्रि त्वयैव परिपालितम् । शप्ता तेनापि याद्यैव तस्मात्पुण्यं समाचर

ਹੇ ਸੁਕੁਲ-ਕੰਨਿਆ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਇਕ ਭਾਰੀ ਦੁਰਕਿਰਤ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਹੈ; ਉਸੇ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਲੱਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰ।

Verse 16

सतां संगं समासाद्य सदैव परिवर्तय । योगध्यानेन ज्ञानेन परिवर्तय नंदिनि

ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲ; ਯੋਗ-ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰ, ਹੇ ਨੰਦਿਨੀ।

Verse 17

सतां संगो महापुण्यो बहुश्रेयो विधायकः । बाले पश्य सुदृष्टांतं सतां संगस्य यद्गुणम्

ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਹਾ-ਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕਲਿਆਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੇ ਬਾਲੇ, ਸਤਸੰਗ ਦੇ ਗੁਣ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੇਖ।

Verse 18

अपां संस्पर्शनात्पानात्स्नानात्तत्र महाधियः । मुनयः सिद्धिमायांति बाह्याभ्यंतरक्षालिताः

ਕੇਵਲ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਬੁੱਧੀ ਮੁਨੀ ਬਾਹਰੋਂ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

Verse 19

शुचिष्मंतो भवंत्येते लोकाः सर्वे चराचराः । आपः शांताः सुशीताश्च मृदुगात्राः प्रियंकराः

ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ—ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਲ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਠੰਢੇ, ਦੇਹ ਲਈ ਕੋਮਲ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

Verse 20

निर्मला रसवत्यश्च पुण्यवीर्या मलापहाः । तथा संतस्त्वया ज्ञेया निषेव्याश्च प्रयत्नतः

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ, ਰਸਭਰੇ, ਪੁੰਨ-ਵੀਰਯ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਅਤੇ ਮਲ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਣੋ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਣੋ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰੋ।

Verse 21

यथा वह्निप्रसंगाच्च मलं त्यजति कांचनम् । तथा सतां हि संसर्गात्पापं त्यजति मानवः

ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਸੋਨਾ ਆਪਣੀ ਮੈਲ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

Verse 22

सत्यवह्निः प्रदीप्तश्च प्रज्वलेत्पुण्यतेजसा । सत्येन दीप्ततेजास्तु ज्ञानेनापि सुनिर्मलः

ਸੱਤ ਦਾ ਅੱਗ-ਰੂਪ ਜਦ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁੰਨ-ਤੇਜ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਹੋਰ ਦਿਪਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰਨ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 23

अत्युष्णो ध्यानभावेन अस्पृश्यः पापजैर्नरैः । सत्यवह्नेः प्रसंगाच्च पापं सर्वं विनश्यति

ਧਿਆਨ-ਭਾਵ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਸਪਰਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਤ੍ਯ-ਅਗਨੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 24

तस्मात्सत्यस्य संसर्गः कर्तव्यः सर्वथा त्वया । पापभारं परित्यज्य पुण्यमेवं समाश्रय

ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ। ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਇਸੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੁੰਨ-ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।

Verse 25

सूत उवाच । एवं पित्रा सुनीथा सा दुःखिता प्रतिबोधिता । नमस्कृत्य पितुः पादौ गता सा निर्जनं वनम्

ਸੂਤ ਜੀ ਬੋਲੇ: ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਸੁਨੀਥਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

Verse 26

कामं क्रोधं परित्यज्य बाल्यभावं तपस्विनी । मोहद्रोहौ च मायां च त्यक्त्वा एकांतमास्थिता

ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਬਾਲ-ਭਾਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਮੋਹ, ਦ੍ਰੋਹ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਬੈਠੀ।

Verse 27

तस्याः सख्यः समाजग्मुः क्रीडार्थं लीलयान्विताः । तां ददृशुर्विशालाक्ष्यः सुनीथां दुःखभागिनीम्

ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਖੇਡ ਲਈ, ਲੀਲਾ-ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਆਈਆਂ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਖ ਦੀ ਭਾਗੀ ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

Verse 28

ध्यायंतीं चिंतयानां तामूचुश्चिंतापरायणाः । कस्माच्चिंतसि भद्रे त्वमनया चिंतयान्विता

ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਨ-ਪਰਾਇਣ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਭਦ੍ਰੇ, ਸੁਭਾਗਣੀ! ਤੂੰ ਇਸ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਵਿਆਕੁਲ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?”

Verse 29

तन्नो वै कारणं ब्रूहि चिंतादुःखप्रदायिनी । एकैव सार्थकी चिंता धर्मस्यार्थे विचिंत्यते

ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਉਹ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਰਥਕ ਚਿੰਤਾ ਇਕੋ ਹੈ—ਧਰਮ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਵਿਚਾਰ।

Verse 30

द्वितीया सार्थका चिंता योगिनां धर्मनंदिनी । अन्या निरर्थिका चिंता तां नैव परिकल्पयेत्

ਦੂਜੀ ਸਾਰਥਕ ਚਿੰਤਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਾਲੇ। ਹੋਰ ਹਰ ਚਿੰਤਾ ਨਿਰਰਥਕ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

Verse 31

कायनाशकरी चिंता बल तेजः प्रणाशिनी । नाशयेत्सर्वसौख्यं तु रूपहानिं निदर्शयेत्

ਚਿੰਤਾ ਦੇਹ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਬਲ ਤੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਹਾਨੀ ਵੀ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

Verse 32

तृष्णां मोहं तथा लोभमेतांश्चिंता हि प्रापयेत् । पापमुत्पादयेच्चिंता चिंतिता च दिने दिने

ਚਿੰਤਾ ਹੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਲੋਭ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਪਾਲੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

Verse 33

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वेनोपाख्याने । सुनीथाचरितं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਚਪੰਚਾਸ਼ਤ-ਸਹਸ੍ਰ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਭੂਮਿਖੰਡ ਦੇ ਵੇਨੋਪਾਖਿਆਨ ਅੰਦਰ, ‘ਸੁਨੀਥਾ-ਚਰਿਤ’ ਨਾਮਕ ਤੇਤੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

Verse 34

अर्जितं कर्मणा पूर्वं स्वयमेव नरेण तु । तदेव भुंक्तेऽसौ जंतुर्ज्ञानवान्न विचिंतयेत्

ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜੋ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਜੀਵ ਉਹੀ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਨਾ ਡੁੱਬੇ।

Verse 35

तस्माच्चिंतां परित्यज्य सुखदुःखादिकं वद । तासां तद्वचनं श्रुत्वा सुनीथा वाक्यमब्रवीत्

ਇਸ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਆਦਿਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਨੀਥਾ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਹਾ।