ਵਸੁ–ਮੋਹਿਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਨੀ ਪਿਛਲੇ ਰਾਮਾਇਣ ਪਾਠ ਨੂੰ ਪਾਪ-ਨਾਸ਼ਕ ਤੇ ਪੁੰਨ-ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਹਿ ਕੇ ਸੇਤੂ ਦੀ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਵਸੁ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਸੇਤੂ ਦਾ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿਰਾਜਦੇ ਹਨ; ਸੰਯਮਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਪਰਮ ਪਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੇਤੂ ਦੇ ਤੀਰਥ—ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ, ਤਾਲਤੀਰਥ, ਸੀਤਾਕੁੰਡ, ਮੰਗਲਤੀਰਥ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਵਾਪੀ, ਬ੍ਰਹਮਕੁੰਡ, ਲਕਸ਼ਮਣਤੀਰਥ, ਜਟਾਤੀਰਥ, ਹਨੁਮਤਕੁੰਡ, ਅਗਸਤ੍ਯਤੀਰਥ, ਰਾਮਕੁੰਡ, ਲਕਸ਼ਮੀਤੀਰਥ, ਅਗਨੀਤੀਰਥ, ਸ਼ਿਵਤੀਰਥ, ਸ਼ੰਖਤੀਰਥ, ਕੋਟਿਤੀਰਥ, ਸਾਧ੍ਯਾਮ੍ਰਿਤ, ਸਰਵਤੀਰਥ, ਧਨੁਸ਼ਕੋਟੀ, ਖੀਰਕੁੰਡ, ਕਪੀਤੀਰਥ, ਗਾਇਤਰੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਤੀਰਥ, ਅਤੇ ਰਿਣਮੋਚਨ—ਹਰੇਕ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਅਮਰਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ/ਸ਼ਿਵਲੋਕ, ਯੋਗਗਤੀ, ਸਿਹਤ, ਜਿੱਤ, ਸੰਤਾਨ-ਧਨ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ-ਸੁੰਦਰਤਾ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਚਾਵ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸੇਤੂ-ਤੀਰਥ-ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਦਾ ਪਾਠ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
No shlokas available for this adhyaya yet.
Darśana is presented as immediately purifying, but disciplined worship and correctly performed snāna-rites are framed as the higher, intentional means that mature purification into stable attainment—yogic gati, desired aims, and ascent to specific lokas.
The phalas range from pāpa-kṣaya and inexhaustible merit to specific worldly and trans-worldly outcomes: health, victory, progeny, wealth, prosperity/beauty, avoidance of evil rebirth, release from debts and bondage, and attainment of Brahmaloka, Śivaloka, Sādhya-loka, or Rāma-sāyujya/sālokya-type residence.
It operates like an indexed directory: each named tīrtha is a node with a clear ritual action (primarily snāna, plus dāna/japa/homa) and an explicit result, enabling pilgrims and readers to navigate Setu as a structured soteriological landscape.