Shloka 100
Ulūka’s Provocation and Keśava’s Counter-Message (उलूकदूत्ये केशवप्रत्युत्तरम्)
को हास्ति जीविताकाड्क्षी प्राप्पेममरिमर्दनम् । पार्थों वा इतरो वापि को<न्यःस्वस्ति गृहान् व्रजेत्
ko hāsti jīvitākāṅkṣī prāpya imam arimardanam | pārtho vā itaro vāpi ko 'nyaḥ svasti gṛhān vrajet ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ— ਜੋ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਮਰਦਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਰਣ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕੇ? ਅਰਜੁਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ—ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਕੌਣ ਅਖੰਡਿਤ ਮੁੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the gravity of righteous warfare: true martial power inspires awe, and entering battle is not a casual act. It highlights the ethical seriousness of confronting a superior warrior—one should not seek conflict lightly, and courage must be matched with clear awareness of consequences.
Sanjaya, narrating events to Dhritarashtra, uses a rhetorical question to emphasize how formidable the ‘enemy-crushing’ figure is. He suggests that even Arjuna—or any other warrior—would find it nearly impossible to approach such a combatant in battle and still return home safely.