Shloka 366
अड्के परमनारीणां सुखसुप्तो विबुध्यते । चन्द्रमासे भी अधिक कमनीय मुखोंद्वारा सुशोभित होनेवाली सुन्दरी दिव्याड्रनाएँ उसकी सेवामें रहती हैं तथा सुरसुन्दरियोंके अंकमें सुखसे सोया हुआ वह पुरुष उन्हींकी मेखलाओंके खन-खन शब्दों और नूपुरोंकी मधुर झनकारोंसे जगाया जाता है
aṅke paramanārīṇāṃ sukhasupto vibudhyate | candramāsebhyaḥ adhika-kamanīya-mukhadvārā suśobhitaḥ saḥ | suśoṇitāḥ divyāpsarasaḥ tasya sevāyāṃ tiṣṭhanti tathā surasundarīṇām aṅke sukhena suptaḥ sa puruṣaḥ tābhir mekhalānāṃ khaṇa-khaṇa-śabdaiḥ nūpurāṇāṃ madhura-jhaṅkāraiś ca jāgaryate ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਪਰਮ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਮਨੋਹਰ ਮੁਖਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਦਿਵ੍ਯ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਸਵਰਗੀ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੇਖਲਾਵਾਂ ਦੀ ਖਣਖਣਾਹਟ ਅਤੇ ਨੂਪੁਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਝੰਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights svarga as a realm where merit yields refined pleasures; ethically, it frames enjoyment as a consequence of past puṇya, while implicitly reminding that such rewards are still within the cycle of karma and are not the final liberation.
Vaiśampāyana describes a man in heaven being attended by apsarases; he sleeps in their embrace and is awakened by the musical sounds of their ornaments, illustrating the luxurious atmosphere of svarga.