Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 34
सर्वाल्लोकान् विचरते द्वितीय इव भास्कर: । छठे पारणमें इससे दूना और सातवेंमें तिगुना फल मिलता है। वह मनुष्य अप्सराओंसे भरे हुए और इच्छानुसार चलनेवाले
sarvāllokān vicarate dvitīya iva bhāskaraḥ |
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਦਾ ਹੈ। ਛੇਵੇਂ ਪਾਰਣ ਨਾਲ ਫਲ ਦੋਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਨਾਲ ਤਿਗੁਣਾ; ਤਦ ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਕੈਲਾਸ-ਸ਼ਿਖਰ ਵਰਗੇ ਉਜਲੇ, ਵੈਦੂਰਯ ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ, ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਲ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦੂਜੇ ਭਾਸਕਰ ਵਾਂਗ ਲੋਕ-ਲੋਕਾਂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੇਂ ਪਾਰਣ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੋਜਵ, ਚੰਦ੍ਰ-ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੇ ਵਰਣ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਚੰਦ੍ਰੋਦਯ ਵਰਗੇ ਰਮਣੀਯ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The text frames disciplined observance—especially the proper completion (pāraṇa) of vows/fasts—as a source of increasing spiritual merit, culminating in exalted, luminous states symbolized by a celestial vimāna and the attainment of great sacrificial fruit (Rājasūya).
Vaiśampāyana describes the rewards granted to a person who completes successive pāraṇas: from doubled and tripled merit to traveling through all worlds like a second sun in a gem-adorned vimāna amid apsarases, and finally, at the eighth completion, gaining the merit equivalent to the Rājasūya sacrifice and ascending a moonrise-like chariot drawn by swift white horses.