Shloka 7
स्त्रीपर्व १: धृतराष्ट्रशोकः संजयाश्वासनं च
Strī Parva 1: Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Saṃjaya’s Consolation
निर्जनेयं वसुमती शून्या सम्प्रति केवला । नानादिग्भ्य: समागम्य नानादेश्या नराधिपा:
nirjaneyam vasumatī śūnyā samprati kevalā | nānādighbhyaḥ samāgamya nānādeśyā narādhipāḥ ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੁਣ ਸੁੰਞੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਪਈ ਹੈ। ਤਾਂ ਵੀ ਅਨੇਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਰਾਧਿਪ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral and social cost of war: even when rulers gather in great numbers, the world they rule can be left desolate. It points to impermanence of power and the emptiness that follows adharma-driven conflict.
In the opening of the Strī Parva, the narrator describes the post-war scene: the earth appears deserted and emptied by the slaughter, while kings from many directions and regions assemble—setting the stage for the lamentation and mourning that characterize this parva.