Shloka 19
राजा-दैवतत्वम् — The King as a Stabilizing ‘Daivata’ (Divine Function) in Social Order
यः परस्वमथादद्यात् त्याज्या नस्तादृशा इति । विश्वासार्थ च सर्वेषां वर्णानामविशेषत: । तास्तथा समयं कृत्वा समयेनावतस्थिरे
yaḥ parasvam athādadyāt tyājyā nas tādṛśā iti | viśvāsārthaṃ ca sarveṣāṃ varṇānām aviśeṣataḥ | tās tathā samayaṃ kṛtvā samayenāvatasthire
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—“ਜੋ ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਲਏ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਅਤੇ ਸਭ ਵਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਭੇਦ ਦੇ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ; ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਉਸੇ ਉੱਤੇ ਡਟੇ ਰਹੇ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Stealing or appropriating another’s property is a grave breach of dharma warranting social rejection, and stable society depends on impartial, shared rules that build trust across all varṇas.
Bhishma describes a community norm: they declare that anyone who takes another’s property is to be expelled, and they formalize this as a common agreement binding on everyone, which they then faithfully uphold.