Shloka 21
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
स्फीतांश्व शालियवसै्हंससारससेवितान् । पद्मिनीभिश्व शतश: श्रीमतीभिरलड्कृतान्
sphītāṁś ca śāliyavasaiḥ haṁsasārasasevitān | padminībhiś ca śataśaḥ śrīmatībhir alaṅkṛtān ||
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਧਾਨ ਅਤੇ ਘਣੀ ਚਾਰਾਗਾਹ ਦੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਖੇਤ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਹੰਸ ਅਤੇ ਸਾਰਸ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੋਵਰ—ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ—ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਹ ਸੁਚੱਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਬਰਕਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses natural abundance—ripened crops, thriving water-birds, and lotus-filled lakes—as markers of a well-governed, dharmic realm. Prosperity and beauty in the land are presented as outward signs of order, stability, and righteous administration.
Bhishma is describing the Videha region as exceptionally fertile and beautiful: fields heavy with grain and fodder, and numerous lotus-ponds frequented by swans and cranes. The passage functions as a vivid setting-description highlighting the country’s prosperity.