Shloka 30
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
इस प्रकार श्रीमह्याभारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत राजधमानुशासनपर्वमें नारद और पर्वतका उपाख्यानविषयक तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ,सूृंजयो<पि सुतं प्राप्प देवराजसमद्युतिम् । हृष्ट: सान््त:पुरो राजा वननित्यो बभूव ह
sṛñjayo 'pi sutaṁ prāpya devarājasamadyutim | hṛṣṭaḥ sāntaḥpuro rājā vananityo babhūva ha ||
ਸ੍ਰੰਜਯ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਰਾਜ ਵਰਗੀ ਦਿਪਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਪੁੱਤਰ-ਲਾਭ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਅੰਤਹਪੁਰ ਸਮੇਤ ਵਨਵਾਸੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਤੇ ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਅਪਣਾਇਆ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even after fulfilling worldly aims such as securing an heir, a righteous king may turn toward restraint and forest-dwelling, signaling the dharmic ideal of moving from royal responsibility toward renunciation and inner discipline.
The verse states that King Sṛñjaya gains a son of Indra-like brilliance; pleased, he then adopts a forest-oriented life along with his household, indicating a shift from courtly life to a more ascetic mode.