Shloka 32
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
इयं हि योनि: प्रथमा यां प्राप्प जगतीपते । आत्मा वै शक्यते त्रातुं कर्मभि: शुभलक्षणै:
iyaṁ hi yoniḥ prathamā yāṁ prāpya jagatīpate | ātmā vai śakyate trātuṁ karmabhiḥ śubhalakṣaṇaiḥ ||
ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਥ! ਮਨੁੱਖ-ਜਨਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਉੱਧਾਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
पराशर उवाच
Educational Q&A
Human birth is presented as the foremost and uniquely effective state for spiritual progress: by performing virtuous, auspiciously qualified actions (śubha-karmas), one can 'save' or uplift the self (ātmā), implying ethical conduct as a means to inner deliverance.
Parāśara addresses a ruler ('jagatīpati'), instructing him on the value of human life within a broader Śānti Parva discourse on dharma and right conduct, emphasizing that this birth enables purposeful moral action leading to self-uplift.