Shloka 2
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
पिता परं दैवतं मानवानां मातुर्विशिष्टं पितरं वदन्ति । ज्ञानस्य लाभं॑ परम॑ वदन्ति जितेन्द्रियार्था: परमाप्नुवन्ति
pitā paraṁ daivataṁ mānavānāṁ mātur viśiṣṭaṁ pitaraṁ vadanti | jñānasya lābhaṁ paramaṁ vadanti jitendriyārthāḥ param āpnuvanti ||
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਜਨ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਲਾਭ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse elevates reverence for one’s father as a major dharmic duty, while also asserting that the highest human attainment is the gain of true knowledge; mastery over the senses and their objects is presented as the practical discipline that leads to the supreme state.
In the Śānti Parva’s instruction-oriented setting, the sage Parāśara is delivering ethical and spiritual counsel, linking social dharma (honoring parents, especially the father) with inner discipline (sense-control) and the ultimate goal (attaining the highest state through knowledge).