Shloka 10
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
गृहस्थानां तु सर्वेषां विनाशमभिकाड्क्षताम् । निधनं शोभनं तात पुलिनेषु क्रियावताम्
gṛhasthānāṃ tu sarveṣāṃ vināśam abhikāṅkṣatām | nidhanaṃ śobhanaṃ tāta pulineṣu kriyāvatām ||
ਹੇ ਤਾਤ! ਸੰਸਾਰ-ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੋਭਨ ਮੌਤ ਉਹੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ—ਜੋ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਧੀ-ਪੂਰਵਕ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।
पराशर उवाच
Educational Q&A
For a householder who has turned toward life’s conclusion, the text praises an end met in a ritually and ethically ordered way—on sacred river-banks, while performing prescribed duties—emphasizing dharma and mindful preparation rather than a chaotic or negligent death.
Parāśara addresses a listener (“tāta”), advising on what constitutes a ‘good’ or fitting death for householders: dying at a holy riverside while engaged in religious observances.