Shloka 33
Adhyāya 283: Varṇa-vṛtti, Nyāya-ārjana, and the Decline-and-Restoration of Dharma (वर्णवृत्तिः न्यायार्जनं च)
आत्मन: सदृश: शौर्याद् बलरूपसमन्वित: । स एव भगवान् क्रोध: प्रतिसरूपसमन्वित:
ātmanaḥ sadṛśaḥ śauryād bala-rūpa-samanvitaḥ | sa eva bhagavān krodhaḥ pratisa-rūpa-samanvitaḥ ||
ਉਹ ਵੀਰ ਸ਼ੌਰਯ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਆਪ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸਮਾਨ—ਉਪਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ—ਸੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਸਮਰੱਥ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਰਮੀ ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ।
दक्ष उवाच
Educational Q&A
Ritual action (yajña) is not self-justifying; when driven by ego and disrespect toward the divine and the virtuous, it becomes adharma. The narrative frames Śiva’s wrath as a corrective force that restores moral balance, warning that arrogance in religious performance invites consequences.
Daksha describes the emergence of a hero who is essentially Śiva’s own wrath embodied—Vīrabhadra—endowed with extraordinary valor, strength, and form. This sets up the account of how Vīrabhadra, with Śiva’s sanction, proceeds to devastate Daksha’s sacrifice.