Shloka 7
Śreyas-nirdeśa (Discerning the Superior Good): Nārada–Gālava Saṃvāda
पुत्र बवाच एवमभ्याहते लोके सर्वतः परिवारिते । अमोघासु पतन्तीषु कि धीर इव भाषसे
putra uvāca—evam abhyāhate loke sarvataḥ parivārite | amoghāsu patantīṣu kiṁ dhīra iva bhāṣase ||
ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਪਿਤਾ ਜੀ! ਇਹ ਲੋਕ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਡਿਤ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਮੋਘ ਤਾਕਤਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹੋ?
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral-psychological problem: when the world is inevitably afflicted and pressures keep descending, how can a wise person remain dhīra—steady and composed? It sets up the teaching that true firmness is not denial of suffering but a disciplined response grounded in understanding of life’s inevitabilities.
A son questions his father’s calm speech. Observing that the world is battered and surrounded by unavoidable hardships, he asks how the father can still speak like a self-possessed, courageous man—prompting an ensuing instruction on endurance, wisdom, and right conduct amid adversity.