Shloka 1936
Prajñā as Pratiṣṭhā — Indra–Kāśyapa Saṃvāda (Śānti-parva 12.173)
नैच्छन्त तं भक्षयितुं पापकर्माणमित्युत । राक्षसराजके इस प्रकार आदेश देनेपर भी भयानक पराक्रमी राक्षसोंने गौतमको खानेकी इच्छा नहीं की; क्योंकि वह घोर पापाचारी था
naicchanta taṁ bhakṣayituṁ pāpakarmāṇam ity uta | rākṣasarājake
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—“ਇਹ ਪਾਪਕਰਮੀ ਹੈ,” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ-ਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਭੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਘੋਰ ਪਾਪਾਚਾਰੀ ਸੀ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even beings known for violence recognize moral pollution: extreme sinfulness is portrayed as repulsive and unworthy, suggesting that adharma carries consequences that extend beyond legal punishment—one’s very person becomes ethically tainted and socially rejected.
Bhishma narrates that a Rakshasa-king orders his Rakshasas to devour Gautama, but they refuse, declaring him a grievous sinner; despite the command, they do not wish to eat him because of his wicked conduct.