Shloka 56
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
इत्युक्त्वा प्रययौ तत्र यतो वृत्तं नराधिप । ततः प्रभामयी देवी शरीरात् तस्य निर्यया
ity uktvā prayayau tatra yato vṛttaṃ narādhipa | tataḥ prabhāmayī devī śarīrāt tasya niryayau | tvayā tyaktā gamiṣyāmi bala-hānugatā hāham |
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਨਰਾਧਿਪ, ਬਲ ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਦਾਚਾਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—“ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਹਾਏ! ਮੈਂ ਬਲ ਦੀ ਅਨੁਗਾਮਿਨੀ ਹਾਂ।”
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Lakṣmī (fortune, splendor) is not independent of moral strength: she accompanies Bala—understood as righteous vigor, self-control, and steadfast conduct. When a person abandons that strength, prosperity naturally departs.
After a declaration, Bala goes away following the path of proper conduct. Immediately a radiant goddess emerges from the (former) host’s body and announces that she is Lakṣmī; since she has been forsaken, she will leave, because she follows Bala.