Shloka 35
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
ते विश्रब्धा: प्रभाषन्ते संयच्छन्ति च मां सदा । ते मां काव्यपथे युक्त शुश्रुषुमनसूयकम्
te viśrabdhāḥ prabhāṣante saṃyacchanti ca māṃ sadā | te māṃ kāvyapathe yuktaṃ śuśrūṣum anasūyakam ||
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਨੀਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਸੇਵਾ-ਪਰਾਇਣ ਅਤੇ ਦੋਸ਼-ਖੋਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਈ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਿੰਚਦੇ ਹੋਣ; ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਛੱਤੇ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
Ethical formation comes through humble receptivity: one should be non-censorious (anasūyaka), eager to serve and listen (śuśrūṣu), and accept disciplined restraint (saṃyama) from wise teachers; such guidance is portrayed as ‘nectar’ that nourishes character.
Prahlāda describes his relationship with brahmin advisers/teachers: because they trust him, they speak openly and continually guide him toward self-control and right conduct, enriching him with śāstric instruction.