Shloka 28
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
स ततो ब्राह्मुणो भूत्वा प्रहादं पाकशासन: । गत्वा प्रोवाच मेधावी श्रेय इच्छामि वेदितुम्
sa tato brāhmaṇo bhūtvā prahrādaṁ pākaśāsanaḥ | gatvā provāca medhāvī śreya icchāmi veditum ||
ਫਿਰ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਵੇਸ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮেধਾਵੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ—“ਰਾਜਨ! ਮੈਂ ਪਰਮ ਸ਼੍ਰੇਯ, ਅਰਥਾਤ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਿਤਕਰ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”
घतयाट्र उवाच
Educational Q&A
The verse frames a classical ethical inquiry: the pursuit of śreyas—true, lasting good—over transient aims. It sets up a discussion on right conduct and the principles that lead to genuine welfare.
Indra, taking the form of a brāhmaṇa, approaches King Prahlāda and asks him to explain śreyas—what should be regarded as the highest good—thereby initiating a didactic dialogue.