Shloka 14
शकुनि (हिरण्मय-पक्षी) उपदेशः — Vighasāśin and the Difficulty of Gārhasthya
आम्नायदृढवादीनि तथा सिद्धिरिहेष्यते । मासार्धभासा ऋतव आदित्यशशितारकम्
āmnāya-dṛḍha-vādīni tathā siddhir iha eṣyate | māsārdha-bhāsā ṛtava āditya-śaśi-tārakam ||
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਕਰਮ ਆਮਨਾਯ (ਸ਼੍ਰੁਤੀ-ਪਰੰਪਰਾ) ਨਾਲ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਥੇ ਇੱਛਿਤ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਯਜ੍ਞ-ਵਿਵਸਥਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੇ ਪੱਖਾਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਚੰਦਰਮਾ-ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹੈ।
अजुन उवाच
Educational Q&A
That Vedic duties grounded in authoritative tradition (āmnāya) and empowered by mantras are reliable means to attain desired results—both worldly accomplishment (iha-siddhi) and heavenly merit—especially through the sacrificial responsibilities of the householder stage.
Arjuna speaks in the Śānti Parva context, presenting a view that emphasizes the certainty and efficacy of Vedic ritual action: sacrifices are structured by cosmic time (months, fortnights, seasons, sun, moon, stars), and the gṛhastha-āśrama is upheld as the principal arena where such karma is performed and bears fruit.