Shloka 39
शल्यस्य सेनापत्याभ्युपगमः | Śalya’s Acceptance of Command
“निश्चय ही युद्धमें प्राण देनेवालोंकी ओर अप्सराएँ बड़ी प्रसन्नतासे निहारा करती हैं। पितृगण उन्हें अवश्य ही देवताओं-की सभामें सम्मानित होते देखते हैं। वे स्वर्गमें अप्सराओंसे घिरकर आनन्दित होते देखे जाते हैं ।।
sañjaya uvāca |
niścaya hi yuddhe prāṇa-dāyināṁ prati apsarasaḥ prītāḥ samantān nirīkṣante |
pitaras tān niyataṁ devānāṁ sabhāyāṁ satkṛtān paśyanti |
te svarge apsarobhiḥ parivṛtā ānanditā dṛśyante ||
panthānam amarair yāntaṁ śūraiś caivānivartibhiḥ |
api tat-saṅgataṁ mārgaṁ vayam adhyāruhemahi |
vṛddha-pitāmahaṁ buddhimantam ācārya-droṇam jayadratham karṇam duḥśāsanaṁ ca saha ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਵਸ਼੍ਯ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਆਨੰਦਿਤ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਾ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਡੋਲ ਸੂਰਮੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਹੁਣ ਉਸੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਏ?
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage frames death in righteous battle as leading to honor in the divine realm: steadfast, non-retreating warriors are envisioned as attaining a celebrated posthumous state, reinforcing the kshatriya ideal of courage and resolve.
Sanjaya describes the heavenly reward believed to await those who die in battle, then voices a rhetorical, forward-looking question about whether they too will soon follow that same path—naming major Kaurava figures such as Bhishma, Drona, Jayadratha, Karna, and Duhshasana.