Shloka 6
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
एवमुकत्वा ततो राजन्नूषीन् सर्वान् प्रतापवान्
evam uktvā tataḥ rājan ṛṣīn sarvān pratāpavān | krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਪੁਰਖ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਮਹਾਤੇਜਸਵੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਵਿਸ਼ਟ ਸੀ; ਉਸੇ ਵੇਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੋਵੇਂ ਚੱਲ ਪਏ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension central to the Mahābhārata: even a dharmic and powerful person can be seized by anger. It implicitly points to the ethical need for mastery over krodha, since wrath can distort judgment and lead to harmful outcomes.
Vaiśampāyana continues the narration to King Janamejaya, describing how a mighty, righteous figure—now overwhelmed by great anger—turns to address all the assembled sages, setting up the consequences that follow from this emotional surge.