Shloka 22
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
अपां कुज्जे सरस्वत्यास्तं प्रसादय पार्थिव । सरस्वतीं ततो गत्वा स राजा बकमब्रवीत्
apāṁ kujje sarasvatyās taṁ prasādaya pārthiva | sarasvatīṁ tato gatvā sa rājā bakam abravīt, krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੁੰਜ ਵਿੱਚ, ਜਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਆਸਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ। ਤਦ ਰਾਜਾ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤਟ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਕ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਬਕ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਵਿਸ਼ਟ ਸੀ—ਤਪੋਬਲ, ਰੋਹ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਸਮੇਂ ਵਿਨਯ ਦੀ ਲੋੜ, ਇਹੀ ਇਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਮਰਮ ਹੈ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Approaching spiritual authority requires humility and respectful conciliation; even a dharmic ascetic may be overtaken by anger, so the ethical response is to seek peace and proper conduct rather than provoke conflict.
Vaiśampāyana describes a king being directed to a sage seated near the waters in a Sarasvatī grove; the king then goes to the riverbank and begins speaking to the sage Baka, who is characterized as righteous, powerful, and seized by intense anger.