Shloka 36
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
तथैव मारयामास विनर्दन्तमरिंदमम् | फिर तो शत्रुदमन उत्तमौजाके भी कण्ठ और छातीको बलपूर्वक पैरसे दबाकर उसने उसी प्रकार पशुकी तरह मार डाला। वह बेचारा भी चीखता-चिल्लाता रह गया था ।।
tathaiva mārayāmāsa vinardantam arindamam | yudhāmanyuś ca samprāpto matvā taṁ rakṣasā hatam ||
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਨਿਰਦਈ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਦਮਨ ਯੋਧਾ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਖ਼ਸ਼ਸ-ਸਮਾਨ ਹਮਲਾਵਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical degradation of warfare when killing is done through terror and brute force rather than open combat; it frames the act as rākṣasa-like, signaling adharma and the loss of kṣatriya restraint.
A warrior described as 'arindama' is slain while crying out; immediately after, Yudhāmanyu arrives and assumes the victim has been killed by a rākṣasa-like attacker, reflecting the horror and confusion of the nocturnal slaughter.