Shloka 135
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
कराला: पिड़लाश्चैव शैलदन्ता रजस्वला: । जटिला दीर्घशड्खाश्न॒ पजचपादा महोदरा:
sañjaya uvāca |
karālāḥ piṅgalāś caiva śailadantā rajovalāḥ |
jaṭilā dīrghaśaṅkhāś ca pañcapādā mahodarāḥ ||
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਕਰਾਲ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲ ਰੰਗ ਦੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿੱਸਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਧਾਰੇ; ਮੱਥੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਲੰਮੀ ਤੇ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਪੈਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਸਨ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war and adharma generate an atmosphere of dread and moral darkness: the narrative frames the night of slaughter with grotesque, ominous imagery, warning that violence invites भय (fear) and अशुभ (inauspiciousness) rather than glory.
Sañjaya is describing terrifying, monstrous-looking figures—dust-smeared, matted-haired, with mountain-like teeth and unnatural bodies—evoking the ominous, nightmarish setting surrounding the events of the Sauptika episode.