Shloka 4
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
वसानं चर्म वैयाप्र॑ महारुधिरविस्रवम् । कृष्णाजिनोत्तरासड्ूं नागयज्ञोपवीतिनम्
vasānaṁ carma vaiyāghraṁ mahārudhiravisravam | kṛṣṇājinottarāsaṅgaṁ nāgayajñopavītinam ||
ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਘਣਾ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਪਰੋਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਓੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤ ਵਾਂਗ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses ritual markers (yajñopavīta, animal hides) in a distorted, fearsome form to underscore how violence and adharma can masquerade in sacred symbols; it warns that outward signs of sanctity do not guarantee righteous intent.
In the Sauptika episode’s night setting, a dreadful being is described as standing like a gatekeeper; its blood-dripping tiger-skin, antelope-hide wrap, and serpent sacred thread intensify the sense of an ominous, supernatural barrier encountered amid the impending slaughter.