नत्वां वक्ष्यामि परुषं हनिष्ये त्वां वधक्षमम् । संजय कहते हैं--राजन्! इस प्रकार कितने ही क्रूर एवं कठोर वचन धृष्टद्युम्नने श्रीमान् सात्यकिको सुनाये। उन्हें सुनकर वे क्रोधसे काँपने लगे। उनकी आँखें लाल हो गयीं तथा उन्होंने सर्पषके समान लंबी साँस खींचकर धनुषको तो रथपर रख दिया और हाथमें गदा उठा ली। फिर वे धृष्टद्युम्नके पास पहुँचकर बड़े रोषके साथ इस प्रकार बोले--“अब मैं तुझसे कठोर वचन नहीं कहूँगा। तू वधके ही योग्य है, अतः तुझे मार ही डालूँगा || ४५-- ४७३ || तमापतन्तं सहसा महाबलममर्षणम्,अवलप्लुत्य रथात् तूर्ण बाहुभ्यां समवारयत् | महाबली, अमर्षशील एवं अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए यमराज-तुल्य सात्यकि जब सहसा कालस्वरूप धृष्टद्युम्नकी ओर बढ़े, तब भगवान् श्रीकृष्णकी आज्ञासे महाबली भीमसेनने तुरंत ही रथसे कूदकर उन्हें दोनों हाथोंसे रोक लिया
sañjaya uvāca | na tvāṃ vakṣyāmi paruṣaṃ haniṣye tvāṃ vadhakṣamam | tam āpatantaṃ sahasā mahābalam amarṣaṇam, avalaplutya rathāt tūrṇaṃ bāhubhyāṃ samavārayat |
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ— “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਵਧ ਦੇ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈਂ—ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅਪਮਾਨ ਨਾ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਚਾਨਕ ਝਪਟਿਆ। ਤਦ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਕੂਦ ਪਿਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਯਮ ਸਮਾਨ ਬਣਿਆ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਜਦ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦ੍ਯੁਮਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
संजय उवाच