Mahabharata — Bhishma Parva, Shloka 316
पुनर्विव्याध विंशत्या शरै: संनतपर्वभि: । कोसलनरेशने लोहेके बने हुए पाँच बाणोंसे अर्जुनकुमारको घायल करके पुनः झुकी हुई गाँठवाले बीस बाणोंद्वारा उन्हें क्षत-विक्षत कर दिया
sañjaya uvāca | punar vivyādha viṃśatyā śaraiḥ saṃnata-parvabhiḥ |
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਜੋੜਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਰਣਧਰਮ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯੋਧਾ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਸਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ-ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਘਾਇਲ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse reflects the kṣatriya context where steadfastness in battle and unwavering execution of one’s assigned duty is portrayed as normative; it also highlights how escalation and persistence function within the moral framework of wartime conduct.
Sañjaya reports that the warrior again strikes the opponent—identified as a son of Arjuna—with twenty arrows described as having bent joints, indicating a renewed and intensified volley in the ongoing combat.