Shloka 69
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
तव प्रसादान्निर्वृत्ता मम लोका: किलाक्षया: । पुत्रेण तानवाप्रोति यत्र गत्वा न शोचति
tava prasādān nirvṛttā mama lokāḥ kilākṣayāḥ | putreṇa tān avāpnoti yatra gatvā na śocati |
ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਅਖੰਡ (ਅਕਸ਼ਯ) ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
पुत्र उवाच
Educational Q&A
The verse affirms a dharmic ideal: through the merit and agency of a son—especially in the context of righteous conduct and rites—one may attain “imperishable realms,” a state described as free from grief. It also highlights the power of another’s prasāda (grace/favor) in enabling such attainment.
A son addresses someone with gratitude, declaring that by the addressee’s favor he has obtained imperishable worlds, and he generalizes the point: it is through a son that people reach those sorrowless realms.