Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 14
तुम्बुरुश्नित्रसेनश्व देवदूतश्न विश्रुतः । देवकन्या महाभागा दिव्याश्वाप्सरसां गणा:
tumburuś citrasenaś ca devadūtaś ca viśrutaḥ | devakanyā mahābhāgā divyāś cāpsarasāṃ gaṇāḥ ||
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤੁੰਬੁਰੂ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਦੂਤ; ਮਹਾ-ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—ਇਹ ਵੀ (ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿਮਰਨ ਵਿੱਚ) ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse participates in a protective invocation: remembering and honoring revered celestial beings is presented as spiritually efficacious, reinforcing dharmic humility and reliance on auspicious powers rather than ego or violence.
Bhīṣma is reciting a catalogue of divine and cosmic beings—here naming Gandharvas, a divine messenger, celestial maidens, and apsarases—as part of a broader enumeration meant to invoke protection and благоприятness (auspicious safeguarding).