Shloka 38
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
चन्द्र: सूर्य: शनि: केतुर्ग्रहो ग्रहपतिर्वर: । अत्रिरत््या नमस्कर्ता मृगबाणार्पणो$नघ:
candraḥ sūryaḥ śaniḥ ketur graho grahapatiḥ varaḥ | atrir atryā namaskartā mṛgabāṇārpaṇo 'naghaḥ ||
ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਉਹੀ ਚੰਦਰਮਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੂਰਜ, ਉਹੀ ਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਕੇਤੂ; ਉਹੀ ‘ਗ੍ਰਹ’ ਰਾਹੂ (ਜੋ ਗ੍ਰਹਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ), ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਰੱਖਿਅਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਰਨਣਯੋਗ। ਉਹ ਅਤ੍ਰਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਹੀ ਅਤ੍ਰਿਆ—ਅਨਸੂਯਾ—ਨੂੰ ਦੁਰਵਾਸਾ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਯਜ੍ਞ ਵਿੱਚ ਬਾਣ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪਾਪਰਹਿਤ ਹੈ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent recognition of a single supreme/divine principle through many names: cosmic regulators (Sun, Moon, planets) and revered sages are presented as manifestations or epithets, implying that dharma includes honoring the divine presence across cosmic and social orders.
Vāyu enumerates a chain of exalted identifications—Moon, Sun, planetary powers, Atri, and mythic actions like shooting an arrow at a deer-form at a sacrifice—using them as epithets to describe and glorify the subject being praised, emphasizing both cosmic sovereignty and moral blamelessness (anagha).