Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
ਵਾਯੁ-ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਅਚਲ ਹੈ, ਸਰਵਾਧਿਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਪ੍ਰਲਯ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਵਰਨਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਸਰਬਵਿਆਪੀ; ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹੀ ‘ਭਵ’ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.