Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 127
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बहुमालो महामाल: शशी हरसुलोचन: । विस्तारो लवण: कूपस्त्रियुग: सफलोदय:
bahumālo mahāmālaḥ śaśī harasulocanaḥ | vistāro lavaṇaḥ kūpas triyugaḥ saphalodayaḥ ||
ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਬਹੁਤੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਮਾਲਾ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ ਕੋਮਲ ਕਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲੂਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਕੂਏਂ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰਾ ਭੰਡਾਰ; ਤ੍ਰਿਯੁਗ-ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਸਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional recognition of the Divine through epithets: Śiva is portrayed as auspicious, vast, and the deep source of spiritual benefit; his manifestation is not random but ‘fruitful,’ implying that turning to him yields meaningful ethical and spiritual results.
Vāyu is speaking a hymn-like sequence of names/attributes, praising Śiva by describing his adornment, benevolent gaze, cosmic vastness, relation to the yuga-cycles, and the efficacy of his appearance for the welfare of beings.