Shloka 120
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
नित्य आत्मसहायश्च देवासुरपति: पति: । युक्तश्न युक्तबाहुश्व देवो दिविसुपर्वण:
nitya ātmasahāyaś ca devāsurapatiḥ patiḥ | yuktaśna yuktabāhuś ca devo divi suparvaṇaḥ ||
ਵਾਯੁ ਬੋਲੇ—“ਉਹ ਸਦਾ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ—ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ, ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਅਕ ਹੈ। ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮੀ, ਭੁਜਾ-ਬਲ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ; ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਉੱਤਮ ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ।”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal of divine and ethical excellence: true lordship is grounded in self-reliance and self-discipline (regulated conduct and controlled strength), which sustains cosmic order over opposing forces (devas and asuras).
Vāyu is describing a supreme divine figure with epithets highlighting sovereignty, disciplined living, and firm strength, situating him in heaven and portraying him as the protector-lord over both gods and asuras.