Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 47
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
दृष्ट: पश्येदहरह: संश्रित: प्रतिसंश्रयेत् । अर्चितश्षार्चयेन्नित्यं स देवो द्विजसत्तमा:
dṛṣṭaḥ paśyed aharahaḥ saṁśritaḥ pratisaṁśrayet | arcitaś cārcayen nityaṁ sa devo dvijasattama ||
ਹੇ ਦਵਿਜਸੱਤਮ! ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਿੱਤ ਪੂਜ੍ਯ ਮੰਨ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reciprocal grace: consistent daily remembrance/vision, taking refuge, and worship of the Lord are met with the Lord’s compassionate regard, inner support, and honoring of the devotee—encouraging steady bhakti and surrender as a dharmic path.
Īśvara addresses a brahmin (dvijasattama), explaining how the divine responds to different modes of approach—seeing, seeking refuge, and worship—by mirroring and fulfilling them through grace, indwelling support, and honor.