Shloka 403
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
तत्क्षयादिह चागम्य माहात्म्यं प्रतिपद्यते । वह पुरुष दस हजार वर्षोतक स्वर्गलोकमें प्रतिष्ठित होता है। फिर पुण्यक्षीण होनेपर इस लोकमें आकर महत्त्वपूर्ण स्थान प्राप्त कर लेता है
tatkṣayād iha cāgamya māhātmyaṃ pratipadyate | sa puruṣaḥ daśa-sahasra-varṣāṇi svargaloke pratiṣṭhito bhavati | punaḥ puṇya-kṣīṇe 'smin loke āgatya mahattva-sthānaṃ pratipadyate |
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੰਨ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਮਹੱਤਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਪਦ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
Meritorious, dharmic action yields a twofold result: a long stay in heaven and, after that merit is exhausted, a return to human life with enhanced honor and social standing—illustrating karma’s orderly fruition rather than permanent reward.
Aṅgiras explains the consequence of a certain virtuous act (implied by the surrounding discourse): the doer enjoys ten thousand years in Svarga, and when that store of merit is spent, he is reborn/returns to this world and attains a respected, eminent position.