Shloka 37
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि । उत्पातमेघा रौद्राश्न ववृषु: शोणितं बहु
mamlur mālyāni devānāṃ neśus tejāṃsi caiva hi | utpāta-meghā raudrāś ca vavṛṣuḥ śoṇitaṃ bahu ||
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਮੁਰਝਾ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੇਜ ਵੀ ਮੰਦ ਪੈਣ ਲੱਗਾ। ਅਪਸ਼ਕੁਨੀ, ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਅਜੇਹੇ ਵਿਕਾਰ ਧਰਮ-ਭੰਗ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹਨ ਅਤੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਿੰਸਕ ਅਧਰਮ-ਬਲ ਉੱਠ ਰਹੇ ਹਨ।
कश्यप उवाच
Educational Q&A
When dharma is threatened, the epic portrays nature and the heavens as reflecting that imbalance through ominous signs; such portents function as ethical warnings to check pride, violence, and adharma before catastrophe unfolds.
Kaśyapa reports a series of inauspicious omens: the gods’ garlands wilt and their radiance diminishes, while dreadful portent-clouds appear and rain blood—signals that a grave disturbance is approaching.