Shloka 36
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
निरभ्रमेव चाकाशं प्रजगर्ज महास्वनम् । देवानामपि यो देव: सो<प्यवर्षत शोणितम्,आकाशमें बादल नहीं थे तो भी बड़ी भारी आवाजमें विकट गर्जना होने लगी। देवताओंके भी देवता पर्जन्य रक्तकी वर्षा करने लगे
nirabhram eva cākāśaṃ prajagarja mahāsvanam | devānām api yo devaḥ so 'py avarṣata śoṇitam ||
ਆਕਾਸ਼ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਗੱਜ ਉਠੀ। ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵ ਪਰਜਨ੍ਯ ਨੇ ਲਹੂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਧਰਮ-ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਘੋਰ ਵਿਗਾੜ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬਿਪਤਾ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
कश्यप उवाच
Educational Q&A
Extraordinary, unnatural portents—like thunder without clouds and blood-rain—are used to indicate a rupture in dharma and the approach of collective suffering. The verse teaches attentiveness to moral causality: when adharma rises, nature itself is portrayed as reflecting that imbalance.
Kaśyapa describes terrifying omens: the cloudless sky thunders loudly, and Parjanya, the rain-god, pours blood instead of water. These signs function as foreshadowing of impending disaster and a warning that the world-order has been disturbed.