Shloka 14
पाण्डोः तपः-प्रसङ्गः, ऋण-धर्मः, अपत्य-प्राप्ति-चिन्ता
Pāṇḍu’s Asceticism, the Doctrine of Debts, and Deliberations on Progeny
अमोघं दर्शन महामाहूतश्वास्मि ते शुभे । वथाद्वाने5पि ते भीरु दोष: स्वान्नात्र संशय:,शुभे! मेरा दर्शन अमोघ है और तुमने मेरा आवाहन किया है। भीरु! यदि यह आवाहन व्यर्थ हुआ, तो भी निःसंदेह तुम्हें बड़ा दोष लगेगा
amoghaṃ darśanaṃ mahāhūtaś cāsmi te śubhe | vṛthāhvāne 'pi te bhīru doṣaḥ syān nātra saṃśayaḥ ||
ਸ਼ੁਭੇ! ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਨਿਸ਼ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਡਰਪੋਕੀਏ! ਇਹ ਆਹਵਾਨ ਜੇ ਵਿਅਰਥ ਵੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਦੋਸ਼ ਆਵੇਗਾ।
सूर्य उवाच
Educational Q&A
Sacred acts like invoking a deity carry moral weight: one should not call upon divine powers lightly, because even a futile or improper invocation can incur doṣa (ethical fault).
Sūrya responds to a woman who has invoked him, affirming that his darśana is unfailing, while warning that a vain or misguided summons would still bring blame—setting a serious ethical frame for what follows.